Rêwîtiyeke Kurt-mancî li Welatê Pirpirokan
Mihteşşşem!
Piştî Mehmet Dicle, cara ewil e ez ji ziman û uslûba nivîskarekî hewqas hez dikim. Rûbar Elî, kekê ezîz, Xwedê yeke te bike hezarî û lingê te li keviran nexe.
Ev berhema li ber destê
İspanyadaki hristiyanlar ile Müslümanların iç savaşını anlatıyor. Müslümanları sürgün ederken 14 yaşın altındaki çocuklarınızı burada bırakacaksınız, tüm malınız mülkünüz burada kalacak demeseler aslında hiçbir sorun olmayacak. Ama insanlar çocuğu köle, fahişe olmasın diye hristiyanmış taklidi yapıyor. Her pazar ayine gidip yoklama veriyorlar. Arapça konuşmaları yasak. Kuran zaten yasak. Asimilasyon başlıyor. Ancak o da yetmiyor, sonradan hristiyan olmuş moriskolar ayaklanır diye tekrar tekrar bu zulümler devam ediyor. Eğer bir bölgede Müslümanlar ayaklanır ve hristiyanları baskı altına alırsa onlar da aynı zulmü hristiyanlara yapıyorlar. Savaş psikolojisi, sürgün psikolojisi, azınlık olma mücadelesi hepsi çok güzel yansıtılmıştı. Okunmasını kesinlikle öneririm ben çok beğendim. Şu an halen bile ispanyada kiliseye dönüştürülmemiş birkaç camide ibadetin yapılamaması, müze gibi sergilenmesi halen daha bu baskının bir neticesi.
Efendisinin ölümüyle özgürlüğüne kavuşan Caridad, özgürlüğün onun için aslında ne kadar korkutucu bir bilinmezlik olduğunu acı bir şekilde deneyimler. Sevilla sokaklarında, kendini savunmasız ve
İlk baskısı Fransızca olarak 1909 yılında çıkan Geçiş Ritleri, geniş bir okuyucu kitlesi elde edememiş olsa da aslında akademik açıdan oldukça önemli bir eser. Kitapta da belirtildiği gibi farklı
İki aşk arasında, iki din arasında... Peki esas mesele bu mu? Okurken çokça düşündüğüm bir konu, asıl arada kalış tekille çoğul arasında. Kalple akıl arası da tekillik ve çoğulluk içermez mi? Yaşamak ve birileri için yaşamak...Güzel şeyler yapmak ve birileri için güzel şeyler yapmak... Ahlaklı olmak ve birileri için ahlaklı olmak... Hepsi aynı değil mi? Peki ceza, ceza beklentisi ve alışkanlığı ortadan kalksa inançların yönü nereye döner? Bir kadın cezalandırılacağı için kocasıyla doyasıya sevişemiyorsa, bir yere cezalandırılacağı için giremiyor, biriyle cezalandırılacağı için konuşamıyorsa, dahası birilerine cezalandırılacağı için yardım edemiyorsa insan, tekil ile çoğul arasında sıkışmıyor mu?
Ceza alışkanlığımız olmasa tekil için mi çoğul için mi yaşarız? Ötesi, kime inanırız? Evet, hep iki şey arasındayız ama hangi iki şey arasında?
FATIMA’NIN ELİ-ILDEFONSO FALCONES
944 sayfa