Şimdi bana bir söz vermeni istiyorum! Hayatta sırf korktuğun ya da birini üzmek istemediğin için kendi rızan olmayan hiçbir şeye asla evet demeyeceksin! Anladın mı ?
İnsanın bir zamanlar "onsuz yaşayamayacağım" duygusunu hissedecek kadar içtenlikle çok sevdiği, vazgeçilmez olduğuna inandığı biriyle yollarının ayrılması ve bir daha yıllarca hiç görüşmeden de pekâlâ hayatta kalabilmesi ne berbat bir gerçekti! Peki o yoğun sevgiye, o güvene, o aşka ne oluyordu? Eğer varsa nereye kayboluyordu? Eğer yoksa milyonlarca insan bir zaman o duygu varmış gibi ona nasıl kanıyordu? Ve dünyada neden bu kadar çok yalnız, kalbi kırık insan vardı?
"Bütün şu yalnız insanlara bak! Nereden geliyorlar? Nereye aitler?