"Hani bana şiirler yazacaktın şiirler... Bakmayacaktın uzaklarda olduğuma, Kahırlı bakışlarımı bir köhne kentte yenilmişliğime sayacaktın.
Biz de biliyorduk sevmesini iyi kötü, En verimli çağımızda böyle susmayacaktın."
Buradaki sloganım "Ruhumun, bir rüyada gibi, eli kolu bağlı," olabilir. Bunalımla boğuştum, hala da boğuşuyorum. Hayatım sihirli bir şekilde iki elektrik akımı tarafından yönetiliyor sanki: Neşeli artı uç ve umutsuz eksi uç - o anda hangisi akıyorsa hayatıma o hükmediyor, sularına katıp götürüyor. Şu anda umutsuzluğum, hatta histerinin sularına kapıldım, boğuluyorum sanki. Sanki güçlü kuvvetli bir baykuş tam göğsümün üzerinde oturuyor, pençeleriyse kalbimi kavramış, sıkıştırıyor - ama silahlarım var; kendimi tanıma bunlardan en iyisi.