Fatma Kılınç
@fatmaklncx
İsmi yaşamak olan bir kitap ama içinde bir sürü ölüm barındırıyor. Kitabı elime aldığım ilk andan beri merakla okudum hep, kimi kısımlarda soluğumu tuttum, korktum sürekli, bu karakteri de ölmesin lütfen dediğim bir kitaptı. Bazı zamanlar kitabı kenara bırakıp okumadım bile korkudan. Sürükleyici bir dili var yazarın. Kitabın baş karakteri gençliğinde yaptığı hataların daha sonra çok vicdan azabını çekiyor. Onun yaptığı hataların bedelini sadece o değil birçok kişi ödüyor. Fedakar bir anne, eş var bu kitapta. Çocuk yaşta ölen iki karakter kitap boyu yutkunmamı engelledi. Ve benim güzel kızım, konuşamayan frengxiam.. En çok da seni kendime yakın gördüm seni sevdim. Sen mutlu oldun ben mutlu oldum, sen hıçkırıklarla ağladın ben ağladım. Acını konuşarak anlatamadın ama ben hep anladım. Seni gerçekten çok sevdim fengxiam. Keşke hikayen devam etseydi ben de okuyabilseydim..Ve baş kahmaran fugui. Sana birçok yerde kızdım hep. Sinirlene sinirlene okudum. Ama bazı yerlerde de seninle birlikte ben de ağladım. Sen çok güçlü bir karaktersin. Ellerinle beş kişiyi toprağa verdin. Hep öyle güçlü kal..
Reklam
Seninle başlamadı, gerçekten de benimle başlamamış hiçbir şey.Psikoloji
Seninle başlamadı, gerçekten de benimle başlamamış hiçbir şey. Daha biz annemizin rahmine düşmeden önce annemizin yaşadığı deneyimler, babamızın yaşadığı deneyimler bizi etkilemek için bekliyormuş aslında. Bu kitap inanılmaz bilgileri, yeni araştırmaları anlatıyor. Bir yanım bazen gerçekten de öyle olabilir evet derken bir yanım da yok artık ne alakası var diyerek bitirdiğim bir kitaptı. Bu kitaptaki araştırmalara göre bizde oluşan psikolojik sorunların veya travmaların sebebi bizden önceki atalarımızda meydana gelen, çözülmemiş, rafa kaldırılmış travmalardan oluşuyor. Evet gerçekten de inanması güç ama öyle. Kitapta sürekli olarak çekirdek dil kavramına dikkat çekiyor yazar. Çekirdek dil dediğimiz şey ise psikolojik travmalarımızı anlattığımız, sıklıkla kullandığımız kelime veya cümle grupları. Çekirdek dilimizi oluşturduktan sonra bizden önceki gelen atalarımızdan, büyüklerimizden kim bu oluşturduğumuz kelimeleri veya cümleleri kullanıyor onu bulmamız gerekiyor. Kitaptaki araştırmaya göre bizdeki çözemediğimiz psikolojik temelli sorunların, travmaların veya sebepsiz duyduğumuz korkuların sebebi belki de biz değilizdir. Belki onlar gerçekten bizim değil de bizden en az üç nesil önce yaşayan atalarımızın travmasıdır. Yani bir nevi travma, nesiller boyu kuşaktan kuşağa hatta toplumdan topluma aktarılır. Travmalarımızın kökeni belki gerçekten de bizden önceki atalarımızdan kaynaklıdır. Bunların yanı sıra kitapta en çok değinilen bir başka konu ise ebeveynlerimizle aramızda olan iletişimdir. Yaşam anne ve babamızdan serbest bir biçimde bize akar. Ebeveynimizi reddedersek eğer hayatımızda hiç birşey yolunda gitmez. Eğer onlarla aramız bozuk ise bunu düzeltmek onların değil bizim görevimizdir. Başkalarından sevgi alma becerimiz annemizden sevgi alabilme becerimize bağlıdır.
Çocuklar sevgi görmeden gerçekten de büyümezler.Psikoloji
Amerikalı psikiyatrist Bruce D Perry'nin kendi defterinden yazdığı tüyler ürpertici, etkisinden uzun zaman çıkamayacağınız çocuk travmaları ve gerçek yaşanmış hikayeler! Kesinlikle uzun zaman sonra beni en çok etkileyen, tüylerimi ürperten ve bir o kadar da duygulandıran bir kitap.Her satırında, ben 20 yaşında ve sadece okurken bile bu kadar korkup etkileniyorsam o travmaları yaşayan çocuklar kim bilir ne kadar korktu diye düşünmeden edemediğim bir kitap. Ayrıca travma dediğimiz şey sadece yaşanılan korkunç olaylar değil bir annenin ve babanın çocuğuna karşı ihmalkarlığıdır aynı zamanda. Bebek daha anne rahmindeyken anneye bağlanmaya başlar. Ve çocukluğun ilk üç yılı çocuk gelişimi açısından en kritik ve en önemli üç yıldır. Ebeveyn ve bebeğin bağlanması da bu üç yıl içerisinde çok önem taşır. Annenin bebekle etkileşim kurması, onunla göz teması kurması, ona şarkılar söylemesi ve ona sarılması bu üç yıl içinde o kadar önemlidir ki bunun ihmalkarlığını yaşayan bebeklerde ileriki dönemlerde ne yazık ki ciddi travmalar oluşabilir. Bir bebeğe bakım vermek sadece onu doyurmak veya altını değiştirmek gibi sadece zarurî ihtiyaçlarını karşılamak demek değildir. Bebeğe bakım vermek aynı zamanda onunla bütünleşmektir, o olmaktır. Sadece küçük bir dokunuşun, basit bir göz temasının, ona sarılmanın, kucağa almanın ne derecede önemli olduğunu bilmezdim bu kitabı okumadan önce. İçten gelen bir sıcak bakış bile bebek için ayrı bir önem taşıyor. Çocuklar sevgi görmeden gerçekten de büyümezler. Travma yaşamış çocuklara DSM'den direkt bir tanı koymak demek onu etiketlemektir.Tanı koymak yerine onun geçmişine, nasıl bir ortamda yetiştirildiğine bakılması gerekiyor kesinlikle. Çocuğun yetiştiği ortam, ebeveynleri arasındaki ilişki onun geleceğini etkiliyor. Dr. Perry kendi geliştirdiği