Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, 'Bu öyle olmayabilirdi!' düşüncesi."
Berlin'de yalnızsınız değil mi?" dedi.
"Ne gibi? "
"Yani... Yalnız işte... Kimsesiz... Ruhen yalnız... Nasıl söyleyeyim... Öyle bir haliniz var ki..."
"Anlıyorum, anlıyorum... Tamamen yalnızım... Ama Berlin'de değil... Bütün dünyada yalnızım... Küçükten beri..."
Tek mesele ne biliyor musunuz? Siz aslında çok değerli bir mücevhersiniz ama kömür ocaklarında geziyorsunuz ve siz bunu hiç yadırgamıyorsunuz. Ya da sizin özünüz kömür, çekiyorsunuz. #fk
Mesela gökyüzüne aşık birinin yüksek bir binadan atlaması bir intihar olarak anlaşılmamalı. Bu olsa olsa bir kavuşmadır. Zaten ölümü gökyüzüne atladığı için olmaz ki. Yere çakıldığı için olur. Bir ölüm değil bu bir kavuşma, bir hayal kırıklığı sonra belki pişmanlık.