Fatma
@fatmanintercihleri
Dürüstlüğü dışarıda bırakan sevgi, sevgi adını hak etmez.
Çocukların ebeveynlerini anlamasının ve bağışlamasının onların değişmesine neden olmadığını, ama yaraların acısı inkar edildiği sürece kurbanın veya kurbanın ve çocuklarının bu inkarın bedelini ruh ve beden sağlığıyla ödeyeceğini açıklıyor ve ekliyor : kötü muamele gören ve bu yüzden hiç büyümemiş çocuklar hayatları boyunca kendilerine acı çektiren kişilerin ‘iyi taraflarını’ görme çabası içinde olacak bütün umutları ve beklentileri bu çaba doğrultusunda olacaktır
Depresyonda olanlar, kendilerini annelerini affetmeye ne kadar zorlarlarsa depresyonları o kadar derinleşiyor . Miller affetmek için vaaz vermenin sadece riyakar ve beyhude değil aynı zamanda tehlikeli olduğu, dürtüyü maskeleyerek tekrar etmesine neden olduğunu söylüyor
Yetişkinlik,hakikati artık inkar etmemektir ; bastırılmış acıları hissetmek, bedenin duygu seviyesinde hatırladığı hikayeyi birleştirmek demektir. Kesinlikle şart olan çocukluktaki içselleştirilmiş ebeveynlere karşı duyulan zararlı bağlılığın sona erdirilmesidir. Bu bağlılığa sevgi desek de aslında bu lafı kesinlikle hak etmez. Minnet merhamet beklenti inkar yanılsama itaat korku ceza beklentisi gibi farklı öğelerden yapılmıştır.