Anlıyorum ki insanlara kendini sevdirmek için onların huylarını benimser görünmekten, görüşlerini paylaşmaktan, kusurlarını göklere çıkarıp her yaptıklarını alkışlamaktan iyisi yok. Yaltaklanmada fazla ileri gitmekten hiç korkma; ikiyüzlülüğün ne kadar açık olursa olsun, iş pohpohlamaya dayandı mı en kurnazlar bile hemencevik kanıverirler. En küstahça, en gülünç şeyleri bile bir pohpohlama şekline koydun mu kolayca yutturursun. Gerçi bu biraz vicdana aykırı düşer ama başka çare yok; madem ki insanlar ancak bu yoldan elde ediliyor, suç koltuklayanlarda değil, koltuklanmaya can atanlarda.