Ömrüm boyunca aşkı kabul edilmiş bir tür kölelik olarak anladım. Bu bir yalan: Özgürlük ancak aşk olduğunda var. Kendini kayıtsız şartsız teslim eden, kendini özgür hisseden, sınırsızca sever. Ve sınırsızca seven, kendini özgür hisseder.
Her şey kötü bir karar vermek üzere olduğunu gösteriyor, ama hatalar ilerlemenin bir yoludur. Dünya benden ne istiyor? Tehlikeye atılmayayım mı? Hayata evet deme cesaretini gösteremeden, geldiğim yere geri mi döneyim?
"Karşımıza biri çıktığında ve ona aşık olduğumuzda, bütün evrenin elbirliğiyle buna zemin hazırladığını hissederiz; bugün, güneş batarken bana oldu bu. Ama yolunda gitmeyen bir şey olduğunda her şey yıkılır ve yok olur! Daha birkaç dakika öncesine kadar var olan güzellik, nasıl bu kadar çabuk silinebilir?