Yani arsızlık bir alışkanlığa dönüştüğünde sahip olduklarını kullanmayan sadece biriktiren bir koleksiyoncuya dönüşürsün. Arsızlığın terbiyesi tükettiğini üretebilmekle başlar, bir organizmayı parazitten ayıran şey de bu üretimdir. Çi’yi negatifte deneyimlenmekten daha kötü bir şey,tüketerek var olmayı seçmektir. Sadece tüketmeyi deneyimleyen bir organizma asla kendi potansiyeline ulaşamaz.
—NE KADAR DA GÜNÜMÜZÜ BİZİ ANLATAN SATIRLAR—
... Sevgili Karun! Lidya ile yaptığım savaşta sen ve askerlerin için en büyük varlığınız altınlarınızdı. Yalnızca altınlarını korumak için savaşan insanları yenmek hiç zor değildir.Onlara daha fazla altın vadettiğinde kolaylıkla saf değiştirebilirler.
Ancak yakın zamanda savaşacağımız Türkler için tek bir hazine vardır, o da özgürlükleri. Ve onların sayısı ne kadar az olursa olsun bu hazineyi ele geçirmek için normal bir ordu asla yeterli olmaz...