“ben korktum zannediyorum.” dedim.
cemal gülerek, “ben de.” dedi.
ve bunu söylediği için onu daha çok sevdim. çünkü hayat bana en korkak adamların iddia ile cesaretten bahsedenler olduğunı öğretti.
Pes etmiş halde insanları, denizi izledim; ama deniz hep aynıydı, mavi ve boş , sadece günbatımında aniden bütün renkler üzerine dökülmüş gibi oluyordu. İnsanlara gelince, onları üç yirmi dört saatin sonunda adeta ezberlemiştim.