O gece baktım eve, beni orda tutacak bir çocuk yok, yirmi yıldır ilk defa. Çektim kapıyı çıktım.
Sokağa adım attım, oh dedim özgürüm. Eteğimden çeken çocuk olmadıktan kelli nereye istersem giderim. Ee, nereye gitmek isteyeyim? Cebimde kuruş yok, komşular almaz evine, annem babam zaten ölmüş,
yaşasalar da almazlardı ya... Ben o zamana kadar evden çıkıp ya bakkala çakala gitmişim, ya adam dövünce hastaneye. O saniye bende jeton düştü. Bir kere de adam beni hastanelik etmeden kendi kendime gideyim dedim. Şu geceyi acilin bekleme odasında kazasız belasız atlatayım, sabah ola hayrola.”