Yani novella deyince insan ya eğleneceği bir şey istiyor ya da bilmediği şeyleri öğrenebileceği bir şey. Ama bu kitapta ikisi de kesinlikle beni tatmin etmedi, ne eğlenebildim doğru dürüst ne de çok bir şey öğrenebildim.
Novellada savaştan sonraki fiziksel ve psikolojik olarak toparlanma sürecini okuyoruz. Evet aslında her şeyin bir anda lay lay lom olmaması çok güzel ve gerçekçi ama bu sanki kitabın geneline yayılınca pek tat vermedi. Feyre'nin çizime dönmesi, insanlar için bir şey yapma isteği ve bunu Boşluk adı verilen hikayesi anlamlı bir halıyla keşfetmesi çok güzeldi. Rhysand'i başta Tamlin ve Nesta olmak üzere Feyre'ye zarar veren herkesten nefret ederken okuduk. Adamın bu dünyada en değer verdiği varlık o olduğu için bu gayet anlaşılırdı. Tamlin konusunda Lucien'in dediği gibi düşüne de bir tekme o attı gibi hissetsem de aslında Rhys'in nefretini de anlıyorum bu yüzden. Nesta zaten sadece Rhys'in değil bence herkesin sinirlerini geren bir karakter. Ben genelde asla önyargılı bir insan değilimdir, her karakterle empati yapıp onun da nedenleri olduğunu düşünürüm belki Nesta'nın da vardır ama bir karakter gerçekten 3 (hadi novellayla 4 olsun) kitapta da nasıl hiç gelişme kat etmez ve daha da kötüye gidebilir? Şu seride okuduğum en minnetsiz ve bencil karakterdi ya. Senin travmaların olabilir ama seride herkesin bir travması var zaten ya. Sadece kendi savaş geçirmiş, sadece kendi bedel ödemiş, sadece kendi zorluk çekmiş gibi davranması beni sinirlendiriyor. Feyre'ye o kadar saçma bir mesafesi ve davranışları var ki. Evet Nesta'dan okumadık henüz lakin 4 kitaptır biz Feyre gibi fedakar ve her fırsatta ablalarının iyiliğini isteyen bir karakteri okuduktan sonra bunun temeli mantıksız geliyor açıkçası. Bu kız sana ne yaptı da mesela sen Elain'e el bebek gül bebek
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Nereden başlamalıyım hiç bilmiyorum açıkçası, bu kitabın beni bu kadar süründüreceğini hiç düşünmemiştim. Aslında ilk sayfalar okurken bu kadar seveceğimi de düşünmemiştim. 8 bandında ilerliyordu hadi dedim en fazla 8.5 olur kitabın sonunda ama o son 300 sayfa hem duygu olarak hem de olaylar olarak baya zirveydi. Neyse baştan alalım... Bence bu kitabın en büyük artısı çok karakterli olması, gerçekten hepsinin ayrı ayrı hikayesini okumak aşırı zevkli. Yani yaratıkların, canavarların bile bir hikayesi var aslında ve bu hikayeyi ilginç ve farklı kılıyor.
Diğer kitaptaki sondan sonra Feyre'nin, Tamlin'in yanında duracağı ve bir şeyler planlayacağı belliydi ama bundan pek zevk alamadım, o kısım bitse de gitsek artık dedim. Aslında Feyre'nin ablalarının ne kadar acı çektiğini gördükten sonra intikam duygusunu anlıyorum ama ne bileyim oyunlar pek hoşuma gitmedi. Sonrasında büyük pişmanlıklara da sebep olması da cabası. Tamlin'in ilk 2 kitapta çok da büyük şeyler yaptığını düşünmüyordum açıkçası (2. kitap sonu hariç) sadece aşkının fazla korumacı ve takıntılı olduğunu, zehirli bir boyuta evirildiğini düşünmüştüm ama bu kitapta çok fazla hatasının olduğunu düşünüyorum. Aşk bu değil. Evet Feyre onu kışkırtmış olabilir ama içindeki canavara engel olmayı, onu kontrol altında tutmayı bilmeliydi diye düşünüyorum. Thesan'ın sarayında söylediği şeyler çok çirkin ve bel altıydı. Tam kuyruk acısı olan erkek modundaydı ağzına iki tane çakmak istedim. Ama sondaki yaptıkları yüzünden görmezden gelebiliriz sanırım. Lucien'in en büyük sebeplerden biri Elain olsa da Feyre'yi yalnız bırakmayıp onunla birlikte mücadele etmesi çok güzeldi. Rhysand zaten bu kitabın incisi diye düşünüyorum ya o kadar güzel bir erkek karakter yaratmış ki yazar, böyle bir eşi varsa ve ondan ilham aldıysa çok şanslı
