9.5 aslında ama Roseleen hatırına 10 yaptım... Şunu itiraf etmeliyim ki İtiraz'ın merak öğeleri bir tık daha fazlaydı, ama bu kitabı keyifle okumamı sağlayan o ufaklıklar da işin içine eklenince daha çok tat aldım diyebilirim. İtiraz'da Jake'in gizemli halleri merak uyandırıyordu ve o bitince hemen bu kitaba başladım. Serinin herkes tarafından en sevilen kitabı sanırım. Kitap erkek karakterin ağzından anlatılıyor, aslında Chelsea'den de okusaydık onu daha da çok benimseyebilirdik ve bu daha güzel olabilirdi ama Jake'ten okumak da iş gördü. Jake ilk kitapta da okuduğumuz gibi tek gecelik ilişkileriyle ve yalnızlığıyla mutlu, çocuk sevmeyen bir adam. Hayatındaki tek önemli insan annesi ve onu o yapan Yargıç. Yargıç'la ilişkileri güzeldi, ona olan vefasına hayran kaldım. Chelsea ile tanışmaları ve sonrası tam bir curcunaydı. Çocuklardan nefret eden Jake'in onlarla bağ kurmalarına an ve an şahit olmak kalp ısıtıcıydı. Roseleen ve Jake'i okumaktan ayrıca keyif aldığımı söylemek isterim, favori ikilimdiler resmen. Roseleen o kadar bıcır bıcır, canlı, sevgi dolu ve en sevdiği renk olan gökkuşağı gibi bir karakter ki her sahnesini bayılarak okudum. Regan'ı söylemezsem olmaz, o her "Melaba" dediğinde istemsizce güldüm. Bütün McQuaid ailesi beni çok eğlendirdi, kitabı şimdi hangi çocuk başına bela açacak diyerek okudum resmen. Ama Riley, One Direction'ın Beatles'dan iyi olduğunu iddia ettiği anda onunla bir uzaklaştık, neyse ergenliğine veriyorum bu hatasını. Kitapta ara ara Stanton ve Sofia'yı okumak da çok hoşuma gitti, hele sondaki mutlulukları keşke kendi kitaplarında daha ayrıntılı okusaydık bunları delirtti. Ama yazar çiftler arası geçişi böyle veriyor belli ki. Jake ve Chelsea'ninkini de belki Brent'in kitabında görürüz.
Şimdi gelelim fasulyenin faydalarına...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Spoiler içerebilir, sevmeyen kitabı okumadan yorumumu okumasın lütfen.***
Bu kitap ilk çıktığında hakkında -özellikle Stanton- o kadar çok kötü yorum gördüm ki, acaba ilk bu kitapla başlamasa mıydım seriye dedim. Ancak sonrasında serileri bağlantısız da olsa sırayla okuma alışkanlığım yüzünden ve beğenmezsem diğerleriyle mutlu olurum avuntusuyla buna başladım. Emma Chase'den okuduğum ilk kitap oldu. Ve işin ilginç yanı serinin en sevilmeyen kitabı olmasına ve ben de sevmeyeceğimi düşünmeme rağmen kitabı baya baya sevdim. Evet Stanton'ın o yaptıklarına rağmen çok sevdim. Emma Chase ne yazsa okuruz diyenleri anladım, çünkü dili aşırı akıcı, komik ve karakterlerin altı dolu doluydu. Kitaptaki bütün karakterleri sevdim, nefret ettiğim kimse olmadı diyebilirim. Evet Stanton'ın bazı yaptıklarında ona sövdüm ama bu onu sevmeme engel olmadı. O kısma da geleceğiz... Kitabın iki bakış açısıyla yazılması çok iyiydi, iki karakterin de duygularını birinci ağızdan okumayı seviyorum. Kitaptaki yan karakter doluluğunu da sevdim. Kalabalık kurgular bana her zaman daha cazip ve okunası gelmiştir. Öncelikle Sofia karakterinden bahsedecek olursam işinde çok başarılı, çok güçlü, ne istediğini bilen ve mıymıntı olmaktan uzak bir kadın karakterdi. Onun Brent'le olan dostluğuna bayıldım. Evet ekip olarak hepsi çok tatlı ve eğlenceliydi ama Brent'le ekstra yakın bir ilişkileri vardı ve onları okumak beni mutlu etti. Köpeği Sherman'a ve Stanton'ın kızı Presley'ye de zaten bayıldım. Kurgulardaki hayvanlar ve çocuklar ben demek istiyorum. Stanton'ın babalığını çok sevdim, kızıyla o kadar tatlıydılar ki her anlarını gözümden kalpler çıkararak okudum. Evet çocuğundan uzakta olmak zorunda kalmış ama bu demek değil ki uzak olan babalar çocuklarına iyi babalık edemiyor. Ben Stanton'ın kızına olan
