'Yoksulluk', bir zamanlar güzel, her nasılsa soylu bir sözcüktü. Eski okul kitaplarındaki görüntüleri anıştırıyordu: yoksul ama temiz. Temizlik, yoksulları toplumsal kılıyordu. Toplumsal gelişme, aklanıp paklanma eğitiminden oluşuyordu; sefiller temizleşince, saygı belirten bir sözcüğe dönüşüyordu 'temizlik'. Sefillerin kendileri için bile başka bir ülkedeki toplum dışı insanların kiriydi artık sefalet.