ferhan
@ferhanbsrkn_
hayat taşıyor içimden
Samanlıkta Savrulan İki Garip Saman Çöpünün Hikayesi
Ah Derya bana ne kadar dokunduğunu keşke sana anlatabilsem. Geçsen karşıma, eli boşluğu biraz da beraber konuşsak.
Sızan Defter tanıştırdı beni Ayfer Tunç ile. Kalemine hayran kaldım, hemen diğer kitaplarından attım sepete. Peki neydi beni bu kadar etkileyen?
Kitabımız kalıpların dışında bir forma sahip. Sol taraftaki sayfalar erkeğin, sağ taraftakiler ise kadının günlüğü. Yani karakterlerimizi ve yaşamlarını, iki farklı bakış açısından dinliyoruz. E. ve Derya hayatın tesadüflerle dolu taşlarından birine takılarak bir ahbaplığın içine düşüyorlar. Bu sandığınız gibi bir ilişki değil. Ne aşk ne dostluk. İkisi de birbirinin dertlerini dinliyor sadece. Günlüğünde E. diyor kendine Ekmel Bey, biz onun Ekmel olduğunu diğer günlükten anlıyoruz. Suzan diye tanıtıyor kendini, Ekmel Suzan’la arkadaş oluyor. Suzan’ın Derya olduğundan ise sadece biz haberdarız. İşte bu iki sıradışı insanın çok acıklı yaşam öykülerini dinliyoruz kitap boyu. Ekmel Bey’in deyişiyle kitap; “samanlıktaki bir saman çöpünün” savruluşundan ibaret aslında.
Tüm kitap boyu duygularıma tercüman onlarca cümleler okudum. Bende çok derin izler bırakan bir kitap oldu. Yazar ise bence çağdaş edebiyatın en değerli sanatçılarından olmayı hak ediyor. Suzan Defter benim kitaplığımın nadide bir parçası artık. Okuyun, okutturun derim.
Keyifli okumalar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
ölüm’ün Portresi
Jose Saramago’nun okuduğum üçüncü eseri ve ben yazara bir kez daha hayran kaldım.
“Ertesi gün hiç kimse ölmedi.” gibi gerçekdışı cümleyle başlıyor kitap. Ölüm bir anda işini yapmaktan vazgeçiyor ve olağanüstü bir kaos çıkıyor ortaya. İnsanlığın ölümsüzlüğe sahip olmasıyla yoldan nasıl çıkacağını, karmaşanın hangi boyutlara ulaşacağını kendine has üslubuyla gözler önüne seriyor Saramago.
Beni kitapta en çok etkileyen kısımsa ölüm (evet, özel isim ve küçük harfle başlıyor, çünkü hanımefendinin teveccühü böyle :) ) ve viyolonsel sanatçısı arasındaki ilişki oldu. ölüm gibi soyut bir varlığın bir insanla geliştirdiği ruhu görmekten çok büyük bir haz duydum.
Neticede, Jose Saramago beni yine şaşırtmadı ve ortaya attığı her fikirle başka pencereler açmama vesile oldu. Seni, ironik sanatını ve virgüller boyu uzayan cümlelerini çok seviyorum sevgili Saramago!
İyi okumalar dilerim.
Sazı Çaldın Mı Sağ Elin Geçmiştedir Sol Elin Gelecekte
Sevdalım Hayat serüveninde Livaneli'yle:
Yeri geldi cezaevi köşelerinde işkenceye maruz kaldım.
Yeri geldi Stockholm'un buz tutmuş sokaklarında gurbet aşkıyla yandım.
Yeri geldi milyonlarla bir oldum.
Barış elçisi oldum, ozan oldum, politikacı oldum ama en çok fikrî aydınlığıyla beni büyüleyen bu büyük insana bir kez daha hayran oldum.
Bir ömre sığan bu koca yaşamlara şahitlik etmek çok güzeldi <3
YAŞASIN SEVDALILAR, SEVDALIM HAYAT!
Yolumuza Işık Tutacak
Kelimelerin kifayetsiz kaldığı o nokta. Bunca kitabın incelemesini yaptım, paragraf dolusu. Ancak bu kitap o kadar farklı ki, hangi cümleyi kurarsam kurayım nitelendiremezmişim gibi.
Hayata dair öğrenecek çok şeyimizin olduğunu hatırlatacak ve öğrenmemize yardımcı olacak harikulade bir eser.
Hepimize çok şey katacak. Fazlasıyla tavsiyedir.
Devlerin Aşkı: Aristos Achaion ve Philtatos
*Philtatos Yunanca en sevgili anlamına geliyor. Kitapta Akhilleus Patroklos için kullanmıştı.*
Bir yarı tanrı tahayyül edin. Soyunun, Yunanların en iyisi olarak nitelendirilen bir Aristos Achaion. Akhilleus.
Doğduğundan itibaren gücünün ve kehanetinin farkında olarak yetiştirilen bu olağanüstü savaşçının hikayesi Homeros'a dayanıyor. Ve yazar Madeline Miller tıpkı diğer kitabı Ben Kirke'de olduğu gibi kalıpların dışına çıkarak alışılagelmiş İlyada'ya farklı perspektiflerden bakmamızı sağlıyor.
Ve hakkında nice teorilerin öne sürüldüğü, Aşil'in bazen dostu, bazense kuzeni olarak anılan, Akhilleus'un tek ve büyük aşkı: Patroklos.
İşte kitabımız birbirlerine tutkuyla bağlı iki gencin, sonu baştan belli olan aşk hikayelerini konu alıyor. Kapağı açtığınızda, şöhretin bedeli olarak erkenden yaşamını yitirecek olan Akhilleus'a körükörüne aşık Patroklos ve ondan hiç aşağı kalır yanı olmayan Akhilleus'un yakıcı büyüsünün serüvenine kapılan bir kişi olmaktan alamıyorsunuz kendinizi.
Bu iki aşığın tesirini üzerinden uzunca bir süre atamayan bir okur olarak tavsiyemdir.
"Çağlar geçer, üstümüzde takımyıldızları dönüp durur, ayla güneş her zamanki yollarını bitkin takip eder ve biz, biz felakete uğramışlar, biz sevdiğinden ayrı düşmüşler aşkın içimizi titreten şarkısı kulağımızda, huzursuz yatarız düştüğümüz yerde."
Akhilleus'un söylediği bir şarkı kadar güzel okumalar dilerim :)