İnsan bir şey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu,düşünüyor,düşünüyordu,şakakları ağrımaya başlayıncaya kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız yalnız. Kendinizi İhtiyar Delikanlı ve Esaretin Bedeli filmlerindeki gibi hiçlikle buluyorsunuz. Hiçlik duygusuyla adımlar atıyor, bunun sonucunda hiçliğe alışıyor ve hiçlikle yoldaş olup, hiçlikle başa çıkmaya çalışıyorsunuz. Sonunda hiçlikten kurtulduğunuzu sanıyorsunuz ama hiçliği her an ensenizde hissediyorsunuz.