Zeki olma kaygısı güden herkese derim ki: Sen bir insansın, iyisi mi sana biçilenden daha fazla zekaya meyletme ve diğerleri gibi yap; bak, gülerek tek gözlerini kapatıp enayi yerine konmaktan gocunuyorlar mı ? Derler ki: Budalaların yaptığı da zaten budur! İyi ama ben de buna karşı çıkmıyorum ki! Sadece hayat denen bu komedinin kurallarının böyle olduğu konusunda bana hak verilsin istiyorum, hepsi bu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çocukça, saf, temiz ve masumiyet ile beslenmiş bir aşkın kendini tanımadan taparcasına bir insana duyulan muazzam aşk hikayesi. Hani o ilk aşkların yeri başkadır ya, işte tam olarak bir kadının benliğinden vazgeçerek o ilk yürek çarpıntısına nasıl da sürüklendiğine şahitlik ediyorsunuz.
Aslında her ne kadar aşk romanı görünse bile derininde ciddi psikolojik nedenler yatmaktadır. Ve bu neden de yazarın da dediği gibi; “Çünkü yeryüzünde hiçbir şey bir çocuğun fark edilmeyen sevgisine benzemez.”
Fark edilmemek en büyük yara. Sevgiyi, benliği saramamak en büyük iz. Ve onu hep başkalarında ararız...
Büyümüş bedenlerde; saf, yalın ve haylaz bir çocuğun masumiyet dolu dünyasını, içimizdeki çoçuğun yerine koyabildiğimiz müthiş bir roman. Uzun zamandır bir kitap okurken sayfalara bakıp böylesi güldüğümü hatırlamıyorum. Sonunda ağlamamak mümkün değil. İçimizden kopan aşkların, arkadaşlıkların, dostlukların...adı her ne olursa olsun veda etmek zorunda kalışların en güzel simgesi.
George Orwell her zaman çağ ötesi olmuş bir yazar.Dönemin sosyalist uygulamalarına ve baskı yönetimine karşıt düşüncelerin ele alındığı bir ürün olmakla birlikte; gelecek toplumlarda oluşabilecek otomatlar toplumu oluşma ihtimaline karşı yapılan uyarı niteliğinde bir kitaptır.Ya da günümüz veya ileri toplumun gizli,görünmeyen işlerine mi tanıklık ediyoruz ?
Kitabı okurken insan doğasını,özgürlüğünü,iç güdüsel zevklerini...zamanla tükettiğimizi düşünmekten kendimi alamadım.Keyifle okuyun,okurken düşünün.
“Ben senin önünde değil,dünyanın çektiği acılar önünde eğiliyorum Sonya”
Dostoyevski’nin bu başyapıt eserini daha iyi anlayabilmemiz için dönemin koşullarını sosyolojik ve felsefik olarak ele alalım.
Romanda olaylar Petersburg şehrinde yaşanmaktadır.Rusya,Batı Avrupa’yı örnek alarak kökten değişmektedir.Petersburg’da birbirini tanımayan insanlar yaşar ve insan ilişkileri kuşkuculuk,güvensizlik üzerine kurulmaktadır.
Dostoyevski ve Tolstoy’un en iyi eserlerini yayınlandıkları sırada Almanya’da Schopenhauver ve Nietzsche önderliğinde Nihilizm akımı(hiççilik) yükselmektedir.Bu akımdan Rus yazarlarımız da etkilenmektedir.
Romanda daha çok Raskolnikov’un ruh halinden bahsedilmektedir.Cinayet! Evet tam anlamıyla bir cinayet işlenmektedir.İlk olarak cinayet işleme nedeni yoksulluk olarak görülse de aslında yazar birçok soruyu aklımıza getirmek istemektedir:Suç işleme eğilimi tüm insanlarda var mıdır yoksa gerekli koşullarda mı ortaya çıkar?
“Suç sosyal düzenin anormalliğine karşı protestodur.” Peki toplum olağan şekilde örgütlenecek olsa bütün suçlar birden durmaz mı?
Raskolnikov’un üniversite yıllarında yazdığı yazılar da Nietzsche felsefesiyle paraleldir.Raskolnikov üstün insan düşüncesinden bahseder.Tarihe adını yazmış olan Napolyon,Muhammed gibi kişilerin sokaktaki insanlardan farklı olduğunu söyler.Ve sıradan olan insanlar,sıradan olmayanların dediklerini yapmak zorundadır.Raskolnikov da kendini onlardan sayar.Yazılı adaletin gücüne inanmaz,dine inanmaz,Katerina İvanovna gibi insanların yaşamaları için hiçbir sebep yoktur.Ancak üstün insanlar bunu düşünmezler yapması gerekenleri yapmak için doğmuştur.Cinayet işlendikten sonra büyük bir vicdan azabı duyar.Yalnızca cinayetten dolayı değil,Raskolnikov artık üstün insan düşüncesini kaybetmiş,inandığı tüm
