Yaşama ve üreme savaşının yanı sıra, insanoğlunun en çok istediği şey, geriye kendisinden bir iz bırakmaktır. Kendisinin gerçekten var olmuş olduğunun bir kanıtını bırakmak istiyordur belki. Bu kanıtı bir tahta üzerine, bir taş üzerine ya da başka insanların yaşantıları üzerine bırakır. Bu derin istek herkeste vardır.
Sonra bir değişme zamanı vardır. O zaman gelince, ölmek tüm ölümlülerin bir parçası olur, doğmak bütün doğumluların parçası olur, doğmakla ölmek de aynı şeyin iki parçası olurlar. Ondan sonra artık hiçbir şey yapayalnız olmaz. Acı da o kadar can yakmaz, çünkü tek başına bir acı değildir artık, Rozaşarn.
Siz asıl bombalayanlar sağ olduğu halde bombalamanın kesileceği andan korkun. Çünkü her bomba ruhun henüz ölmediğinin kanıtıdır. Mülk sahipleri sağken grevler durmuşsa… ondan korkun işte. Çünkü ezilip bastırılan her grev, bir adım atıldığının işaretidir. Şundan emin olabilirsiniz… korkulacak zaman, İnsan’ın bir ülkü uğruna acı çekmeyi ve ölmeyi reddettiği zamandır. Çünkü bu bir tek nitelik insanın temelidir. Bu bir tek nitelik, evrende benzeri olmayan İnsan’ın ta kendisidir.
İnsan daha yaşamadan, cennet umudunu ne yapsın ? Kendi ruhları yerlerde sürünürken, Kutsal Ruhu ne yapsınlar ?
Oscar Wilde’ın yazmış olduğu kitabından İzmir’e dair esintiler:
“İzmir’deki küçük kahveyi anlatan satırları okudu: pencerelerden girip çıkan kırlangıçları, oturmuş kehribar tespihlerini çeken hacıları, o uzun, püsküllü çubuklarını tüttürerek birbirleriyle ağırbaşlı konuşmalar yürüten sarıklı tüccarları.”
