Doğa/Tanrı’nın içkin düzleminden türeyen sonlu bir tarz olarak insan, sözcüğün bu güçlü anlamında, özgür değildir. Bir başka deyişle, hiçbir insan ancak olmakta olanın toplamından kaynaklanan sürgit bir etkileşimler ağından bağımsız, özerk ve bu şeyleri tümüyle dilediğince değiştirebilir ölçüde özgür değildir. Bu ölçüde güçlü bir özgür irade Doğa/Tanrı için de geçerli değildir; özgür irade evrenin yabancı olduğu bir yanılsamadır.
erdemli bir insanın kendisine en fazla yarayacak şey, yine kendi doğasından erdemli bir başka insandır