Nasibin sandığın kişi imtihanın oluyor bazen. Bir hayat sığdıracağını sandığın kalp, mezarın oluyor. Güvenerek tuttuğun el, itiyor seni uçurumdan. Oluyo işte bazen, insan celladına sarılırken ölümü aşk sanabiliyor.
Oturdum ,
Sırf az önce beynime hücum eden düşünceleri
Daha iyi , daha derin
tekrar etraflıca düşünebilmek için.
Zaten en iyi bildiğim şey
düşünmek değil mi ?
Başka da bir bok bildiğim mi var ?
Bazen o kadar çok kızıyorum ki kendime
Her şeyi böylesine çok düşünmek zorunda mısın?
Ya da böylesine ince?
Hayır biliyorum elime güzel olan,
iyi hissettirecek hiç birsey geçmeyecek,
geçmiyor da.
Elime geçen işkenceli bir acı ,
Sonrasında bir o kadar hissizlik
Ne tezat ama .
...
Deli dolu diyorlar benim için
Evet öyleyim , doluluğum sevgiden
Deliliğim insanların sevgisizliğinden
Sevgiyle doluyum aslında
her şeye ,herkese karşı.
Olumsuz , kötü , hiçbir şeyi
düşünmek istemiyorum
Şu kocaman dedikleri
Çocukken güneş olmak isterdim, sonra anladım ki en iyisi çocuk olmak. Çünkü güneşten sıcaktı kalbim. Büyüdüm derken, yaşam denen ayazda üşüdüm. Soğudu buza döndü kalbim. Ne güneş olabildim, ne çocuk kalabildim.
Özdemir Asaf