Nasibin sandığın kişi imtihanın oluyor bazen. Bir hayat sığdıracağını sandığın kalp, mezarın oluyor. Güvenerek tuttuğun el, itiyor seni uçurumdan. Oluyo işte bazen, insan celladına sarılırken ölümü aşk sanabiliyor.
Çocukken güneş olmak isterdim, sonra anladım ki en iyisi çocuk olmak. Çünkü güneşten sıcaktı kalbim. Büyüdüm derken, yaşam denen ayazda üşüdüm. Soğudu buza döndü kalbim. Ne güneş olabildim, ne çocuk kalabildim.
Özdemir Asaf