fyz
@feyadriel
okumayı ve çiziktirmeyi seven bir bireymişimdir. ve çiçekler.
freelance illüstratör
eskişehir
24 Aralık
25 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
bir 
Zek tavsiyesi ile buralardayım. beğeneceğimi düşünerek bana önerdi bu kitabı ve çok da doğru düşündüğünü belirtmek isterim.
kitap incecik. minik minik öykülerden oluşuyor ama bu öykülerin konusu hiç de minicik değil. açıkçası şaşkınlıkla okudum diyebilirim kitabı. beklenmedik olaylar ve sonlarla karşılaştım. bir süre sonra tüm öykülerim bu şekilde olduğunu anlamama rağmen sonlarında hala şaşırırken buldum kendimi. bu olay bana sakinlik içerisinde bir dinamiklik etkisi hissettirdi. evet garip bir cümle gibi oldu ama kitap gerçekten de böyle.
on tane distopik, fantastik ölülerden oluşan bu kitapta altını çizdiğim, kendimde cümleler bulduğum birçok yer oldu. güzeldi. damağımda farklı bir lezzet bıraktı.
Zek tavsiyesi ile buralardayım. beğeneceğimi düşünerek bana önerdi bu kitabı ve çok da doğru düşündüğünü belirtmek isterim.
kitap incecik. minik minik öykülerden oluşuyor ama bu öykülerin konusu hiç de minicik değil. açıkçası şaşkınlıkla okudum diyebilirim kitabı. beklenmedik olaylar ve sonlarla karşılaştım. bir süre sonra tüm öykülerim bu şekilde olduğunu anlamama rağmen sonlarında hala şaşırırken buldum kendimi. bu olay bana sakinlik içerisinde bir dinamiklik etkisi hissettirdi. evet garip bir cümle gibi oldu ama kitap gerçekten de böyle.
on tane distopik, fantastik ölülerden oluşan bu kitapta altını çizdiğim, kendimde cümleler bulduğum birçok yer oldu. güzeldi. damağımda farklı bir lezzet bıraktı.
Reklam
ayh! okurken nefes nefese kalıp "ne oluyor ben neredeyim şimdi ne yaşıyorum yahu?!" diye serzenişlerde bulunduğum bir kitap bu.
her şey o kadar hızlı ve o kadar ani oluyor ki bir sayfa sonra ne okuyacağımı asla ama asla kestiremiyorum. kendimi gerçekten arthur gibi hissediyorum. okuduklarımın hızına ben yetişemiyorken arthur nasıl yetişiyor bilemiyorum doğrusu.
seri kitapların çoğunda devam kitapları ilk kitabın etkisini veremiyor. bir tık daha yavaş ilerlediğini gözlemledim ve fakat bu kitapta asla böyle bir şey yaşamadım. kitap ne ara bitti anlamadım bile. ne zaman bir kitapta böylesine güldüm anımsamıyorum.
yine yol arkadaşım Zek . e tabi, aksi inkar dahi edilemez. onun canlı mavi ve benim soluk pembe havlularımız her daim hazır. yo asla panik de yok.
Zek . e tabi, aksi inkar dahi edilemez. onun canlı mavi ve benim soluk pembe havlularımız her daim hazır. yo asla panik de yok.
son cilt bitti ve rüyadan uyandım. gözlerimi açtığımda içimde hüzün ve özlem hislerini barındırıyordum.
her ne kadar üzülsem de rüya lordu'na en çok yakışacak son buydu diyebilirim. onda her zaman gördüğümüz hüzün, melankoli ve çabayı bizzat biz okurlar da yaşadık. yani en azından ben yaşadım.
başka yapımlarda sonların aceleye gelmesine hep üzülmüşümdür. uzun sürelerce benimsediğimiz, sevdiğimiz, arkadaş bellediğimiz karakterkerin sonunu oldu bittiye getirilmesi hep yarım kalmış vedalar gibi geliyordu. bu hikayenin sonu böyle olmadı. uzun uzun veda edebildim rüya lorduma. ardından göz yaşı dökebildim ki bu mecaz da değil. tüm hikaye boyunca gördüğümüz karakterlerin neredeyse her birine de veda edebildik bunun yanında. hiçbiri boşa değildi. hiçbiri yok değildi ve her biri gerçekti. en azından şimdi benim için gerçekler çünkü "bir kez düşlendi mi bir şey artık kaybolmaz, düşlenmemiş olamaz bir daha."
birçok duygu yaşadım rüya'nın hikayesini okurken. birçok tecrübe edindim. kanımca bunları edinmek için illa ve bizzat yaşamaya gerek yoktur gerçek hayatta. belirttiğim gibi her şeyin kendi gerçekliği vardır şeyler içerisinde. kızdım, kaybettim, merhamet ettim, çaresizliğe düştüm, güldüm, ağladım, sevdim ve aşık oldum. rüyalar lorduna aşık olanlar kervanına ben de eklendim. nuala'yı yakinen anlıyorum çünkü bu solgun yaren'e gönlü kaptırmamak işten bile değil.
bu yolculuğa tekrar çıkmama vesile olan Zek e ne kadar teşekkür etsem azdır. neil gaiman'ın bizzat yazdığı bir cümleyi ona atfetmek istiyorum: "uzun ve tuhaf bir yolculuktu bu, yol arkadaşım olduğun için şanslıyım."
güzel bir rüyadan uyandım. gördüğümüz rüyalar hep bizimle kalır. gözlerimi her kapattığımda rüya lordumun yanına gideceğim uyandığımda hatırlamayacak olsam da. tatlı rüyalar.
Zek e ne kadar teşekkür etsem azdır. neil gaiman'ın bizzat yazdığı bir cümleyi ona atfetmek istiyorum: "uzun ve tuhaf bir yolculuktu bu, yol arkadaşım olduğun için şanslıyım."
güzel bir rüyadan uyandım. gördüğümüz rüyalar hep bizimle kalır. gözlerimi her kapattığımda rüya lordumun yanına gideceğim uyandığımda hatırlamayacak olsam da. tatlı rüyalar.
bir noktada böyle olacağını biliyordum. ya da biliyordum kelimesi fazla iddialı oldu, sezimliyordum. nitekim bunu sezmek istemezdim sanırım.
nereye gidiyor rüyalar lordu'nun hikayesi, bu büyük güce ne olacak diye düşünürken içimde mutluluk veya huzur duygularına yer olmuyordu.
büyük bir burukluk ve hüzün içerisindeyim. sanki çok sevdiğim kişilere istemeden veda ediyor gibiyim. rüya'nın karşısındaki nuala gibi hissediyorum kendimi. kolundan tutmak, gitme demek istiyorum ama bunu yapacak gücüm de yok bir yandan, bunu da biliyorum.
bir kurguya, kurgusal karaktere bu denli bağlanmak ne kadar normal diye düşünüyorum ama hemen ardından normalliğin bana göre olmadığını belirtiyorum kendime. ya da benim normalim bu olarak atfediyorum.
kendimi böyle bir kurguyu okuduğum için çok şanslı hissediyorum. Zek e de söylemiştim, bu kurguyu hiç okumuyor da olabilirdik ve hatta daha da kötüsü okuyup beğenmemiş de olabilirdik. bu kitaplar neil gaiman'ın yazdığı evrende bizlere bir nevi kendi mitolojisini ve mitlerini sunduğu harikalar diyarına biletlerdi. bir biletin de bana düştüğü ve Zek ile yol arkadaşlığını yaptığım bu yolculuğun sonunu maalesef görebiliyorum.
Zek e de söylemiştim, bu kurguyu hiç okumuyor da olabilirdik ve hatta daha da kötüsü okuyup beğenmemiş de olabilirdik. bu kitaplar neil gaiman'ın yazdığı evrende bizlere bir nevi kendi mitolojisini ve mitlerini sunduğu harikalar diyarına biletlerdi. bir biletin de bana düştüğü ve Zek ile yol arkadaşlığını yaptığım bu yolculuğun sonunu maalesef görebiliyorum.
seriyi yedinci cilde kadar okumuştum. şimdiye kadar okuduklarımı tekrar okurken sekizinci cilt ve devamını ilk defa okudum, okuyacağım. cildi elime aldığımda kalbim hızlı hızlı atıyordu, çok heyecanlıydım.
bu cilt sanki diğerlerinden yazım olarak bir tık farklıydı. kendimi, olaylar hayli fantastik olmasına rağmen klasik bir kitap okuyor gibi hissettim. sanki gaiman "benim maharetim yalnızca kurguda ve fantastik ögelerde değil aynı zamanda bunu edebi bir dille birleştirmekte" diyor. bunun varlığı her zaman gün gibi ortadaydı fakat sekizinci ciltte bu düşünce her cümlede kendisini hissettirdi.
cildi okurken sürekli "ne olacak, ben ne okuyorum Zek ne olacak sonu bağlanacak mı, ne yaşıyorum ben şu an?!" gibisinden söylemler ve düşünceler içindeydim. ve sonlara yaklaştığımda, o sayfayı çevirdiğimde dilim tutuldu. bir sayfanın karşısında insan kendisini nasıl küçücük hissedebilir? sayfaların yarattığı atmosferden nasıl üşüyebilir? gaiman düşüncelerini, kendisini bizlere nasıl bu kadar yakın hissettirebilir? yaptığım tek şey hayranlık içersinde şaşkınlıkla sayfaları çevirmek oldu..
Zek ne olacak sonu bağlanacak mı, ne yaşıyorum ben şu an?!" gibisinden söylemler ve düşünceler içindeydim. ve sonlara yaklaştığımda, o sayfayı çevirdiğimde dilim tutuldu. bir sayfanın karşısında insan kendisini nasıl küçücük hissedebilir? sayfaların yarattığı atmosferden nasıl üşüyebilir? gaiman düşüncelerini, kendisini bizlere nasıl bu kadar yakın hissettirebilir? yaptığım tek şey hayranlık içersinde şaşkınlıkla sayfaları çevirmek oldu..
Reklam