Herkesten habersiz maruz kaldığı ıstırap ve uykusuzluğu, Yonghe uzun zaman önce, sıradan insanlara kıyasla daha hızlı bir şekilde mi yaşadı acaba? Derken bir gün, bir anda günlük hayata bağlandığı ince ipi mi bırakıverdi? Uyuyamadığı üç ay boyunca ara sıra kafa karışıklığıyla düşünürdü. Ciu olmasaydı, o çocuğun yüklediği sorumluluk olmasaydı... Belki kendisi de o ipi elinden kaçırıverecekti.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ansızın bu dünyada hiç yaşamamış olduğu hissine kapılması onu şaşırtmıştı. Bu doğruydu. Hiç hayatını yaşamamıştı. Hatırlayabildiği çocukluk döneminden beri yaptığı tek şey sadece sabretmekti. İyi bir insan olduğuna inanmış ve inandığı gibi kimseye bir zararı da olmamıştı. Hep dürüsttü, kendi çapında başarılı olmuştu ve bir süre böyle devam edecekti. Ancak bu, anlaşılamaz bir durumdu. Çürüyen barakalar ve büyüyen otların önünde o, hiç yaşamamış küçük bir çocuktan ibaretti.
Başlarda bir süre her karı koca gibi ufak tefek tartışmaları olmuştu ama çok geçmeden vazgeçebileceği şeylerden vazgeçmeyi de bilmişti.
Babasının ağır tokadı bir tek Yonghe'yi hedef alırdı. Erkek kardeşi Yongho zaten mahalledekiler tarafından tartaklanan bir velet olduğundan daha az acı çekmiştir diye düşünmüştü. Kendisiyse, yorgunluktan bitap düşen annesinin yerine sulgug pişiren en büyük kız evlat olduğundan, babası belli etmese de ona karşı dikkatli davranırdı. Uysal ama inatçı olan babasının gönlünü hoş tutmayı beceremeyen Yonghe herhangi bir direniş göstermeyip yalnızca tüm bu şiddeti iliklerine kadar kabul etmiş olmalıydı. Artık, en büyük kız olarak gösterdiği sadakatin olgunluğundan değil namertliğinden, korkaklığından olduğunu biliyordu. Bu, hayatta kalmanın tek yoluydu.
