Sadece zincirlerle karanlığın baskısını hissediyordum. Bunu melankoli takip ediyordu, fakat yavaş yavaş acılarımı ve durumu kavramaya başladım ve o vakit hapishanemden çıktım. Delirdigimi düşünmüşlerdi ve anladığım kadarıyla aylarca tek başıma bir hücrede yaşamıştım.
Hiçbir şey insan zihnine büyük ve ani bir değişim kadar acı veremez. İster güneş ışıldamaya devam etsin ister bulutlar kararsın, hiçbir şey gözüme bir önceki günkü gibi görünmeyecekti.