Gerekmedikçe düşünmeyen doğa insanına karşılık, matriks insanı düşünce üşüşmesi işgalindedir. Duygu dünyamızı fakirleştirip sezgilerimizi ve içgüdülerimizi körelterek. Bilgi bombardımanından sersemlemiş insan bunu fark edecek halde de değil.
Bugün de bilinmeyenden korkup, bilinene sığınarak hayatımızı sığlaştırıyoruz.
Başkalarının onayına sürekli ihtiyaç duyup, o onayı kaybetme kaygısı ile saçmalamaktan kaçınıyoruz. Saçmalamaktan kaçınmanın bir yolu olmadığından, hayatın sıradan tökezlemelerinde bile eziklik ve yenilgi duygusu yaşıyoruz. Hayatımızın sonuna yaklaştığımızda, yeterince saçmalamamış olduğumuz için pişmanlık duyarak.
Belirlenmiş formatlar dahilinde davranmamız beklendiğinden, hayatımızı şekillendiren bir takım ritüellerin dışına çıkmaya cesaret edememişiz.
Bazı şeyleri kolaylıkla algılamamızın ve onlara karşı belirli tepkilerde bulunmamızın nedeni, kolektif bilinçdışımızda varolan eğilimlerimizdir.