Şubat 2026, Almanya’dan bakınca her şey daha da uzak geliyor. En son 28 Haziran 2024’te Heybeliada’daydım; o sıcak yaz akşamı, polka dot elbisemle o tarihi sokakta yürürken, bayraklar rüzgarda dalgalanırken, sanki zaman durmuştu. Çam kokusu, martı sesi, eski ahşap konaklar… O huzur hâlâ içimde ama burası gri, soğuk ve sessiz.
Türkiye’yi özledim. Hem de çok. O sokakları, o ışığı, o “evdeyim” hissini.
Bir an önce dönmek istiyorum. Ama dönmek de zor.