Fırat Eren Beden
@firaterenbeden
There is only one thing missing in the world,love…
Eski mektuplar! Sizin de aklınıza ölü insanlar gelmiyor mu? Yaradılışı ve talihsizliği gereği sönük bir umutsuzluğa mahkûm olmuş birini düşünün;hangi iş bu adam için, sahibi olmayan mektupları toplamak ve onları alevlere atmaktan daha uygun olabilir? Her yıl yüzlercesi yakılır o mektupların.Bazen, kapalı bir zarftan bir yüzük alır soluk yüzlü memurumuz; takılacağı umulan parmaklar,çoktan toprak altında çürümüştür belki de;bazen yardım için kağıt para; sıkıntısını hafifleteceği kişi,artık ne yemeğe ne suya muhtaçtır; ah, mektuplarda keder içinde ölenler için merhamet vardır,çaresizlik içinde ölenlere deva,bitmek tükenmez bilmeyen musibetlerle kuşatılmış hâlde ölenlere müjde! Ama hepsi hayatın koşuşturması içinde, ölüme doğru yol alıyor şimdi.
Ah Bartleby! Ah İnsanlık!
Reklam
Yardımsever olmak, katkı sunduğu daha büyük hususların yanı sıra, akılcı ve sağduyulu bir ilkedir; yardımseverlik insan için büyük bir koruyucudur.İnsanlar kıskançlıktan, öfkeden, nefretten, bencillikten, kibirden dolayı cinayet işlemişlerdir,ama yardımseverlik için şeytani bir cinayet işleyen kimseyi duydunuz mu? Özellikle öfkeli kimseler, başka bir sebep olmasa dahi sadece kendi çıkarları için,tüm benlikleriyle iyiliğe,yardımseverliğe yönelmeli.
Duygusal biri için merhamet çoğu zaman acı demektir.Bu merhamet devasız bir hastalığa denk geldiğinde, sağduyu ondan kurtulmayı öne sürer.O sabah gördüğüm şey,beni kâtibin doğuştan kurban olduğuna ve onulmaz bir hastalıktan mustarip olduğuna ikna etti.Ona yardım etmeliydim,ama hastalığı bedeninde değildi ki; acısı ruhundaydı ve o ruha erişemezdim.
Hayatımda ilk kez bu denli bunaltıcı, şiddetli bir hüzün kapladı her yanımı.Daha önce küçük mutsuzluklar dışında bir şey tatmamışım meğer.Şimdiyse ortak beşeriyet,beni önleyemediğim bir kasvete sürüklüyor.Kardeşlik hüznü bu! Âdem evladıyız ikimiz de! Gün içinde gördüğüm insanlar geliyor aklıma;parlak ipekler içinde,parıldayan yüzleriyle bir kutlamaya gidiyor gibi giyinen, Broadway'in o ihtişamında Mississippi Nehri'nde yüzen bir kuğu gibi süzülen o insanları hatırlıyorum;derken aklıma soluk yüzlü kâtip düşüyor ve ah diyorum,mutluluk hep ışıklar altındadır da tüm dünya neşe içinde sanırız,oysa sefalet uzak diyarlarda gizlenir de görünmez.
Eğer insanlar bir felaket karşısında bir şeyler yapabileceklerini,ne kadar küçük çapta olursa olsun bir miktar denetim gücüne sahip olduklarını hissediyorlarsa,kendini tamamıyla çaresiz hissedenlere kıyasla duygusal olarak çok daha iyi durumdadırlar.Belirli bir olayı kişisel açıdan başa çıkılamaz hale getiren,çaresizlik öğesidir.Merkezin Klinik Psikofarmakoloji Labaratuarı'nın yöneticisi Dr.John Krystal bana şöyle söylemişti; "Diyelim ki bıçaklı bir saldırı karşısında birisi kendini nasıl koruyacağını biliyor ve buna göre harekete geçiyor,bir diğeriyse aynı durumda 'Ben öldüm,' diye düşünüyor.Sonrasında PTSD(Post-Traumatic Stress Disorder) oluşumuna maruz kalma olasılığı bulunan kişi,kendini çaresiz hissedendir.Beyinde değişimin başladığı an, hayatınızın tehlikede olduğunu ve bundan kaçabilmek için yapabileceğiniz hiçbir şeyin olmadığı hissinin oluştuğu andır."
Reklam