Yeonnam-dong'un Neşeli Çamaşırhanesi kitabını okudum. Genel olarak ne olacak diye heyecanla beklediğim bir kitap değil ama kitabın olayı da bu değil zaten. bu kitap biraz sakinlik dinginlik isteyenler için bence. her şeyin bir çaresi var, her derdin bir devası var bunu hatırlatıyor kitap. gerçekten içini ısıtıyor insanın okuyunca, bence biraz dinlenmeye ihtiyacı olan herkesin okuması gerekiyor, tavsiye ederim
“unutmaki ister öfkeli bir tayfun olsun ister hafif bir fırtına, bir kere atlattın mı hepsi geçmişin rüzgârlarından ibaret kalır”
Bugün masamda sağlam bir aile içi fırtına vardı: El Kızı. Yazarı da malum, insanın içini didik didik eden kalemin sahibi Orhan Kemal.
Şunu net söyleyeyim: Kitabı okurken birkaç kez Mazhar’la ciddi ciddi konuşmak istedim. “Kardeşim karar ver artık” diye içimden çıkıştığım oldu. Erkek karakter yazmak başka, o karakterin yaptığı hatalara katlanmak başka meseleymiş.
Mazhar iki arada bir derede kalmış bir adam. Annesi bir tarafta, eşi bir tarafta. Ama mesele sadece arada kalmak değil; mesele duruş. Nazan’a üzülmemek elde değil. Sessiz kalışı insanın içine dokunuyor. Hacer karakteri ise… evet, klasik kaynana figürü ama o kadar canlı yazılmış ki sayfayı çevirirken tansiyonum çıktı diyebilirim.
Kitap akıyor, tempo düşmüyor. Tam “bir şeyler düzelecek galiba” diyorsunuz, hop yine bir yanlış karar, yine bir kırılma. Erkek gururu, anne bağı, evlilikte sınırlar… Aslında mesele çok tanıdık. O yüzden kızarken bir yandan da düşünüyorsunuz: “Biz gerçekten neyi savunuyoruz, kimi koruyoruz?”
En sinir olduğum şey şu oldu: Bedeli çoğu zaman yine kadın ödüyor. Erkek karakter hata yapıyor ama sonuçlarını başkası taşıyor. İşte orada kitap insanı yakalıyor.
Tavsiye eder miyim?
Eğer aile dinamikleri, güç savaşları ve insanın zaafları üzerine düşünmeyi seviyorsanız kesinlikle okuyun. Ama sakin kafayla, hazır olun. Çünkü bu kitap insanı biraz aynanın karşısına dikiyor.
Ayfer Tunç Hep Yazsın Biz Hep Okuyalım1000Kitap
Ayfer Tunç sadece yazmıyor; insanın ruh haritasını yeniden çiziyor. O yazsın, biz nefesimizi tutup okuyalım. Son şaheseri Annemin Uyurgezer Geceleri, bittiğinde insanı kendi hayatıyla baş başa bırakan cinsten. Sarsıcı. Akıldan çıkmayacak kadar derin.
Şehnaz, annesi ve anneannesiyle yaşayan bir kadın. Hayatı zaten kırık dökük. Üniversitedeki hocasıyla tam otuz yıl süren yasak bir aşkın pençesinde. Aşk mı? Yoksa bir tür bağımlılık ve ruh kanseri mi? Şehnaz, bu manipülatif ilişkinin içinde kendini feda ederken statüsünü de yitiriyor. Aşıklıktan köleliğe evrilen acı bir ömür onunki.
Fakat asıl fırtına bir gece yarısı kopuyor.
Şehnaz, annesinin uyurgezer olduğunu fark ediyor. Ve o uykulu gecelerde, annesinin dudaklarından dökülenleri dehşet içinde dinliyor. Sırlar birer birer bocalıor üzerine. Geçmişe, ebeveynlerine, hatta üst kuşak atalarına dair doğru bildiği tüm yanlışlar paramparça oluyor. Hayat ardı ardına tokatlar indiriyor genç kadına. Bir elinde yeni gerçekler, diğer elinde öğrenmek istemediği belirsizlikler...
Bu sadece Şehnaz’ın ya da annesinin hikayesi değil. Bu, bir ailenin dört kuşak kadınının genetik geçişli acılarının öyküsü. Anneden kıza devredilen mutsuzluklar, kopuk anne-kız ilişkileri ve zehirli bağlar. Kendi hayatlarımızı mı yaşıyoruz, yoksa üzerimize biçilen kaftanların içine girmeye mi çalışıyoruz?
Unutmak, beynimizin hayatı sürdürebilmek için bulduğu en muhteşem çözümdü belki de. Ama ya uyanırsak? Ya uyurgezerlik, içimizdeki gizli acıların dışavurumuysa?
Hem duygusal, hem gizemli, hem de fazlasıyla sarsıcı. Şiddetle, ısrarla tavsiyemdir. Okuyun ve uyanışın karanlığıyla yüzleşin.
"Papalagi" (veya orijinal adıyla Der Papalagi), Alman yazar Erich Scheurmann tarafından 1920 yılında yayımlanmış oldukça sıra dışı ve düşündürücü bir kitap.
Papalagi denince beyazlar ya
Zengin bir ailenin kızı olan Melek'in babası ondan şirkette çalışmasını ve belirlenmiş biriyle evlenmesini ister. Melek de kabul etmez ve mesleği olan öğretmenliği yapmak istediğini söyler. Atanamamıştır ama özel okulların şartlarını da kabul etmiyordur. Babası da muhtarın tanıdığı Çamlıyayla köyüne onu öğretmen olarak gönderir.
Diğer ana karakterimiz olan Tahir bir askerdir. Ama bu iki karakterin geçmişten bir tanışmışlıkları vardır ve bunun sonu pek de iyi bitmemiştir.
Asker kurgusu, abimin arkadaşı klişesi, Karadeniz şivesi, kötü kaynana, cilveli kız - ağırbaşlı erkek, komik tim üyeleri...
Komik bir kurgu olmadı beni cezbeden en önemli şeydi. Zaten üç günde bitirdim baya sürükleyiciydi. Beğendim yani. Tek sıkıntı devamının henüz çıkmamış olması.
Okumak isteyenlere iyi okumalar dilerim:))
Selam Müptelalar
Jonah Axon, insan zihninin o fırtına öncesi sessizliğini, dalga seslerinin ya da sabahın o en izole anının dinginliğiyle hissettiriyor okuyucusuna. Kitap ilerledikçe, kozmosun diliyle harmanlanan o isimsiz karakterlerin karmaşasında, aslında kendi içimizdeki o anlamlandırması zor boşluklarla karşılaşıyoruz. Yazarın karakterleri bir kimliğe sıkıştırmayıp doğrudan saf birer hisse dönüştürmesi, o sıradan hayatların içindeki yalnızlığı çok daha derinden hissettiriyor.
Beni en çok sarsan ise, ilk başta sıradan görünen o ufak tefek metaforların finalde nasıl büyük bir yüzleşmeye dönüştüğünü görmek oldu. Yazar, yalnızlığı ya da arayışı bir hüzün malzemesi yapmak yerine, insanın evrenle ve kendisiyle nasıl barışabileceğini gösteriyor okuyucusuna.
Bittiğinde zihninizde sadece cümleler değil, o ilk yağmur damlasının bıraktığı o ferahlatıcı arınma hissi kalıyor. Kendi içinizdeki o sakin, kozmik sessizlikle buluşmak isterseniz tavsiye ederim. Sağlıkla ve kitapla kalın müptelalar...
#petrikor #jonahaxon #limerayayınları #kitap_muptelasi_ 
Limera Yayınları @nihllck.kitap
