Baharın böyük təqsiri var. Onun təqsiri kasıblıqdır, kasıblıq! Bu zamanədə kasıblıqdan böyük günah nədir? Canın çıxsın, kasıb olma. Yıxıl öl, kasıb olma!
Nə eşq olaydı, nə aşiq, nə nazlı afət olaydı,
Nə xəlq olaydı, nə xaliq, nə əşki-həsrət olaydı.
Nə dərd olaydı, nə dərman, nə sur olaydı, nə matəm,
Nə aşiyaneyi-vüslət, nə bari-firqət olaydı.
Gönüldə nuri-məhəbbət, gözümdə pərdeyi-zülmət...
Nə nur olaydı, nə zülmət, nə böylə xilqət olaydı.
Nədir bu xilqəti-bimərhəmət, şu pərdəli hikmət?
Bu zülmə qarşı nolur bir də bir ədalət olaydı.
Tükəndi taqətü səbrim, ədalət! Ah, ədalət!
Nə öncə öylə səadət, nə böylə zillət olaydı.
Yoqmudur səndə mərhəmət, insaf? Nerdə əvvəlki vədlər əcəba?
Əcəba yoqmu, yoqmu, səndə vəfa? O məhəbbətlə parlayan gözlər,
Şimdi bir başqa macəra söylər. Qalmamış bəndə zərrə tabü təvan,
Məni qəhr et də, lakin atma, aman!..