Reklam
Elbette, bu kitap ne bir yaşamöyküsü ne de bir roman, belki edebiyat,sosyoloji ve tarih arasında bir şey. Baskıcı bir çevrede doğan ve bu çevreden çıkmak isteyen annemin tarihin bir parçası olması gerekiyordu ki dahil olmamı istediği, kelimeler ve fikirlerle yönetilen dünyada kendimi daha az yalnız, daha az yapay hissedebileyim.
Artık sesini duymayacağım. Olduğum kadını, bir zamanlar olduğum çocukla bir araya getiren onun sesi, sözleri, elleri, tavırları, gülüşü ve yürüyüşüydü. Geldiğim dünyayla aramdaki son bağ da koptu.
Ergenliğimde “bizden iyi çevreler”de (başkalarının önemsiz gördüğü farklılıkların acısını çekmek sadece “alt sınıflar”a özgüymüş gibi) hissettiğim sıkıntıyı, annemin de bu evde hissettiğini anlamam uzun zaman aldı.
Annemi özlemesem de onu yeniden gördüğüme seviniyordum. Özellikle de ona anlatamadığım mutsuz bir gönül ilişkisinden sonra yanına gidiyordum, bana filancanın flörtünü ya da düşük yaptığını fısıldayarak anlatıyordu. Sanki anlattıklarını dinleyecek yaşta olduğum halde bunların beni hiçbir zaman ilgilendirmeyeceğim konusunda bir şekilde hemfikir olunmuştu.
Ergenlik isyanım, ailem burjuvaymış gibi romantizm kokuyordu. Kendimi anlaşılmamış sanatçılarla özdeşleştiriyordum. Annem içinee başkaldırmak bir tek anlama geliyordu: yoksulluğun reddi. Ve bu, tek bir eylem gerektiriyordu: çalışmak, para kazanmak ve diğerleri kadar iyi olmak. O benim tutumumu anlamadığı gibi, ben de onun bu acı sitemini anlamıyordum: “Seni on iki yaşında fabrikaya koysak böyle olmazdın. Mutluluğun değerini bilmiyorsun.” Ve sık sık bana öfkesini yansıtan yorumu: “Özel okula gidiyor, hâlâ diğerlerini geçemedi.”
Bazen kendi kızını kendi sınıfına düşman gibi görüyordu.
Reklam