Eğer ebeveynler çocuğa çok önemli hissettirir ya da kontrolü onun eline bırakırlarsa çocuk kendi gücünün, güçlü ebeveynlerini kontrol etmekten geldiğini sanan çocuksu hayali sürdürür. Bu durum, kendi kabiliyetlerini takdir etmesi ve tek başına ayaklarının üstünde duracak cesareti bulmasına engel olur. Bunun yerine, kendisinde eksik olan ve ihtiyaç duyduğu şeyi karşılayacak birileri için etrafını tarama yeteneğini geliştirir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Narsisistlerin benlik duygusunun gelişiminde derin bir karakter kusuru vardır. Bu kusur bireylerin sınırları olduğunu, bireylerin ayrı varlıklar olduğunu ve kendilerinin bir uzantısı olmadıklarını anlamalarını engeller. Başka insanlar onların ihtiyaçlarını karşılamak için vardır, aksi halde hiç olmasalar da olurlar.
Karşılığında hiçbir şey vermeden saygı bekleyenler, hiçbir çaba sarf etmeden ödül kazanmayı ya da hiçbir rahatsızlık yaşamadan hayatlarına devam etmeyi umanlar, kendi kaderlerine yön verebilecekleri her türlü gücü ellerinden kaçırırlar. Esasen pasif bir rol üstlenirler ve dış etkenlerin onları mutlu etmesini beklerler. Bekledikleri olmayınca kendilerini güçsüz hissederler. Her şeyi hakettiklerini düşündükleri zaman, aslında bir yaşındaki bir çocuğun hayal dünyasında yaşamayı istiyor olurlar.
Çocuğun on sekiz ila otuz aylık olduğu yaş aralığında yaşadığı güç mücadeleleri esnasında yoğunlaşan normal narsisistik öfke, çocuğun henüz yeni gelişen Benlik duygusu için ne küçük düşürücü ne de tehdit edici olan, “optimum hayal kırıklığı” gerektirir. Eğer ebeveyn bu yoğun uyarılmaların olduğu anlarda çocuğa öfkeli, horgören veya alay eden bir tavırla yaklaşırsa, ebeveynin o anki yüzünün imgesi gelişen beyinde depolanır ve gelecekte karşılaşacağı stresli anlarda gözlerinin önünde belirerek onu öfke krizlerine sokar.