Bizi anlayacak birini bulma çabamız, kendimizi anlayamıyor oluşumuzun sessiz bir çığlığı mıydı? Hayatın anlamını aşk’ta bulmaya çalışmamızın kendimize olan sevgisizliğimizin ilanı olduğu gibi.
Şirketlerin halkı sağmasını, halk ne kadar kalabalık da olsa doymayışını okudukça midem adeta bulandı. Günümüzdeki durumun aynılığı gözümü korkuttu ve “Acaba bizim için hala bir umut var mı?” sorusunu sormama neden oldu.
Başımıza ne geliyorsa kraldan çok kralcı olanlar yüzünden geliyor, eklemeden geçemeyeceğim. Sistemin çalışması ve tepedekilerin semirmesi için çark görevi görenlere öfkem hiçbir zaman geçmeyecek.
Mükemmel bir eser. John Steinbeck’in kalemi çok güçlü. Joad ailesiyle birlikte seyahat edip yaşam savaşı vermiş gibi hissediyorum.