Kitabın sonuna yaklaşana kadar ne okuduğumu sorguladığım ancak son bölümlerde gözlerimin dolmasına engel olamadığım bir öyküydü. Yazarın tarzı bana uymasa da bitirdiğimde bende iz bıraktığını hissettim.
Hayatta ne istediğimize karar vermeye çalışırken hissettiklerimiz ve tüm isteklerimize rağmen kendimizi değiştirmemekteki ısrarımız… Bastian Balthasar Bux, en dipte umutları tükenmişken kendi hayatının anlamını buldu. Umarım bir gün ben de bulabilirim. Ama bulmak için önce kendini, olduğunu sandığın kişiyi, kaybetmek gerek.
Neredeyse yarım yılda okumuşum… okuma alışkanlığımın beni terk etmesine çok üzülüyorum. Önceden bu sayfalar benim için bir günlüktü, sabah başlar akşam bitirirdim. Yine de ne yapalım, hiç yoktan iyidir. En azından hâlâ okuyorum.