“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kurt gibi saldırıyor kitapsız!
Tüm pişmanlıkları yok etmeyi arzuluyor,
Ölmüyor da, namı yürüsün.
Çok vahşi kavgalarım oldu hayatla,
Birkaç bıçak darbesi aldım üç kurşun;
Sevdiceğim anlayışlı; yaralanmışsın diyor.
Gölgelerin muhabbetlerini duyuyorum.
Her birinin sesi;
Yaramazlığı yakalanan bir çocuk gibi çıkıyor.
İnsan ırkı mesela,
Dünya dışı bir temas kurmuş olsa;
Bazı şeyler bu denli çağ dışı olmaz gibi geliyor.
Bence bazı hikayelere de zaten,
Hak ettiği değer verilmiyor, Don Kişot bunların başında.
Ve Sirse’nin ahırındaki hayvanlar,
Katiyen kurtarılmayı haketmiyor.
Çağımızda birileri hala mevcut,
Kendi ellerinden olmayınca;
Hiçbir şeyin mümküne ulaşmasını istemiyor.
Sokakta yaşayan bir derviş tanıdım,
Büyük düşmanlıklarından dostluklar peydahlıyor,
Hesapsız... Anaç...
İnsan dediğimiz mahluk,
Kıyamete kadar ölmeyeceğini düşünüyor,
Ya da son ana kadar yaşayacağını.
Ama ikisi farklı şeyler onu bile bilmiyor.
Kitapsız, Kurt gibi saldırıyor...
Yanlış fırtınalarda yıpratılmış yüreğin
Yoksa kesin severdin beni
Gönlün yanlış limanlarda demir atmış
Çok zaman kaybetmiştin
Ama yine de bekledim seni
Az önce “k” harfini söyleyemeyen 4 yaşındaki yeğenim gözümün önünde “k” harfi ile başlayan kelimeleri söylemeye başladı. Mucize gibi bir an. Sırf bu yüzden baba olmak istiyorum.