"Böyle sessiz sakin bir yer daha huzurlu değil mi?"
"Huzur, huzursuzluk, hatta bu dünya, kafanın içindeki şeylerden sadece biri olduğu için fark etmiyor ki. Pirelerin dünyasını istemediğin için sivrisineklerin dünyasına taşınmanın bir anlamı olmaması gibi."
Henüz tutuşmamışken şafak ateşi,
Yoldaki seyyahların ay ışığı kaybından da
Hüzünlüdür.
Aydınlık yüzünün ufkumdan silinişi...
Eğer ona âşık olsaydım ve kendimi parçalayacağımı bilsem de onu görmeye gitmem diye düşünseydim, bir de deminki gibi ayrılan bakışlarımız için dehşete düşene kadarki süre zarfında mutluluk ve pişmanlık arasında gidip gelen bir duyguya kapılsaydım, ben de mutlaka böyle bir şiir yazardım. Üstüne,
İzlerdim ölsen de yolunu,
Seve seve teslim olurdum nefesime.
diye iki dize daha ekleyebilirdim.