Burcu Demir
@fototerapist
fizyoterapist
Türk Dili Edebiyatı L. Esogu İslam Tarihi YL
Eskişehir
artvin
68 okur puanıEkim 2020 tarihinde katıldı
Evet, 600 sayfalık 20 günlük bir yolculuktan sonra buradayız. Mithat Cemal Bey’in bence bir miktar otobiyografik unsurlar da barındıran kıymetli eserini sonunda bitirdim. Evvela şunu söyleyeyim, okur kimliğimle değerlendirince aradığımı bulamadığım, içeriğinden hoşlanmadığım bir kitaptı. Ben kitabın geçtiği dönemin tarihini göz önünde bulundurunca daha siyasi bir roman beklemiştim. Ama malesef kişisel ilişkiler, karakterler, aşklar, entrikalar çok daha ön plandaydı ve bu kısımlar benim için roman uzadıkça sıkıcılaştı. Abdülhamit tahttan indirilirken, İstanbul işgal edilirken ve Anadolu’da Kurtuluş Mücadelesi başlamışken bilmem ne paşanın kızının gayrı meşru ilişkilerini kurcalamak değildi benim kitaptan beklentim.
Ancak, bu aşamada çekmeceyi açıp Edebiyat diplomamı çıkarıyorum, eser Türk edebiyat tarihinin dönüşüm ve gelişimini izlemek adına bence çok kıymetli. Yazarın kalemine hiçbir şey söyleyemem, bazen öyle cümleler yakaladım ki değil altını çizmek bir yerlere not almak ihtiyacı duydum, öyle bir doygunluk. Ve tam bir geçiş dönemi eseri. 1900lerin başında romanla yeni tanışmış edebiyatımızda çokça örneğini okuduğumuz konak, saray, aşk, ilişkiler temalarını 1930larda okuduğumuz milli mücadele ve cumhuriyet tarihi temasıyla birleştirmiş çünkü. Hem konu hem yapı olarak Cumhuriyet Dönemi edebiyatının ilk, Serveti Funun döneminin son eserlerinden sayılabilir sanıyorum. Bu hacimde bir nehir roman o dönemde çok gördüğümüz bir şey olmadığı için de ayrıca kıymetli buluyorum. Tüm bu eleştirilerime rağmen yazarın tek bir cümlesi var ki benim bugüne kadar okuduğum en iyi Mustafa Kemal tanımı idi, onu buraya ayrıca eklemek isterim:
“Bir vatan bir insan gibi ölürken bir insan bir vatan gibi ayaktaydı.”
Reklam
Puan vermedi·1724 syf.··
Beğendi
·2022 57. kitabı
·42 günde okudu
·Okunma: 11 Aralık 2022 21:24
Harika bi yolculuktu, benim gibi romantik ruhlar için yazılmış harika bi yolculuk. Derin nefesler alarak vedalaştım sevgili Jean Valjeanla. Ve kendisi en sevdiğim roman karakterleri listesinin tepesinde yıllardır bi başına oturan Levin’e de bir dost olacak bundan sonra. Üstüne ne tezler ne kitaplar yazılmış yüzlerce yıl. Benim söyleyecek çok bir şeyim yok. İyi ki yazılmış, iyi ki yaratılmış koca yürekli kürek mahkumu.
Distopya okuyacağım diye çıktığınız yolda kadının birinin fantezileriyle baş başa kalıyorsunuz.
Üç beş his etrafında tekrarlayan cümlelerle dönüp dururken arka planda dev gibi soru işaretlerine dokunmuyor kitap. Bir toplumun bir günde böyle bi hale evrilmesine inanmamızı bekliyor. Saçma.
Üstelik çevirisinde de olmayan bir şeyler var. Cümleler oturmuyor, anlamlanmıyor, içselleşmiyor.
Sayfalar dolusu devrik, yüklemsiz ifadeler…
İngilizce bi kitap için iki çevirmene gerek var mı gerçekten merak ediyor illa okuyacağım diyenlere varsa İngilizceniz orijinalini okuyun tavsiyesini bırakıyorum.
Kitabı kaldırıp rafa koymak istemedim bittikten sonra.
O kadar iyi bir metin ki. Okuduğum ilk Gurnah kitabıydı ve bugüne kadar okuduğum en iyi romanlardan biri diyebilirim şu an Kumdan Yürek için.
Dümdüz bir uslup. Ucuz aforizmalara, okuru etkilemeye ihtiyaç duymayacak kuvvette bir dil.
Afrika, göçmenlik, 21.yy da sömürgeciliğin geçirdiği evrim gibi toplumsal konular bir yana bireyselliği de çok derin bir roman.
Son birkaç bölüme kadar sadece Salim’in gözünden ailesinin ve dünyanın ve kendi hayatının tarifini okuyorken son bölümlerde bir anda muazzam bir kurgu sunmuş Gurnah. Gerçekliğin ortasına düşüp gözyaşlarınıza engel olamıyorsunuz.
Bayıldım.
2022’ye muhteşem bir başlangıç oldu benim için.
En kısa zamanda yazarın diğer kitaplarını da okuyacağım.
O kadar güzel bir şey okudum ki bugün, o kadar güzel bir şey okudum ki!
İyi ki yazılmış diye diye, iyi ki almışım diye diye...
Bu bir yemek kitabı.
Bir kadının çocukluğundan itibaren anneannesinden gördüğü, öğrendiği yemekleri anlattığı bir tarif kitabı.
Ama aynı zamanda bir ailenin kuşaktan kuşağa geçişinin mutfağa yansıyan sıcacık hikayesi. 70’lerin İstanbulunda, daha dondurucular yokken, marketler yokken, vita yağının sütçü sütünün, bozacıların olduğu yıllarda geçen bir mutfak hikayesi.
Mevsiminde yapılan reçeller, diş buğdayları, lohusa şerbetleri, bayram yemekleri, bayat ekmek tatlıları, irmik helvaları ve onlarca tarif. Doğuma, bayramlara, düğünlere, mevsimlere ve tabi ölüme dokunan, mutfakta başlayıp mutfakta biten bir kitap.
Sıcaklığı, kuşakları birbirine sarmalaması, o bereketli ve becerikli anneanne bir yana tarifler, pişirme yöntemleri, püf noktaları o kadar orijinal ki. Onlarca yemek videosu izleyen, yemek hesabı takip eden, mutfakta bişeyler denemeye bayılan ben şaştım kaldım, bilmediğim ne çok şey varmış bundan sadece 50 yıl öncesinin Türk mutfağına dair.
Ve canım Mehlika Sultan, sevgili torunun Işıl Hanım seni iyi ki bizlerle buluşturmuş.
Ruhuna rahmet.
Reklam