artık kesinlikle farkındayım; sınırsız kibrim ve titizliğim yüzünden, kendime çoğunlukla, iğrenme derecesine varan, çılgınca bir hoşnutsuzlukla bakıyor dolayısıyla da, zihnen, diğerlerinin de benimle aynı görüşte olduğunu düşünüyordum.örneğin, yüzümden nefret ediyordum, onu çirkin buluyor hatta aşağılık bir ifadesi olduğundan şüpheleniyordum, bu yüzden de işe gittiğim her gün, bu ifadeyi görmemeleri için olabildiğince oralı olmamaya, yüzüme de mümkün olduğunca soylu bir ifade takınmaya çalışıyordum."varsın yüzün güzel olmasın," diye düşünüyordum, "ama buna karşın soylu, anlamlı ve en önemlisi de, olağanüstü zeki görünsün." ancak tüm bu özelliklerin yüzüme yansımadığını acıyla biliyordum.en korkuncu da, yüzümü son derece aptal buluyordum.yoksa pekala zeki görünmeye razı olurdum.hatta öyle ki, müthiş zeki görünmesi koşuluyla yüzümdeki aşağılık ifadeye bile katlanırdım.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
