Ben, İspanya’nın, esas olarak Franco döneminde ve kadının henüz bugünkü özgürlüğüne henüz ulaşmadığı, toplumun daha tutucu olduğu döneminde, bir ailenin farklı bireylerinin, tarih içinde git-geller şeklinde anlatılmış hikayesini okudum bu metinde. Özellikle o baskısı dönem içindeki sosyal yaşantı çok iyi verilmiş; benzer dönemleri yaşamış olan bizim kuşak tarafından çok içselleştirilebiliyor. Kocaman bir ailenin, farklı bireylerinin hikayelerini, birbirleriyle ilişkilerini, o dönemin bütün özelliklerini arka plana alarak, çok başarılı bir atmosfer oluşturmuş.
Almış olduğu övgüleri hak eden bir eser.
Lorca...Henuz 36 yasindayken sosyalist ve escinsel oldugu icin Franco diktatorlugu tarafindan kursuna dizildi. La Casa de Bernarda Alba, buyuk bir cabayla siirsiz, tamamen duzyazi olarak yazdigi ilk tiyatro eseri. Adana DT oynuyormus izleme sansim olmadi, umarim en kisa zamanda olur.
Reklam
Bir ailenin birkaç kuşağa yayılan tüm rezilliklerini —tırnak içinde rezilliklerini; yani toplumun saklanması gerektiğini empoze ettiği şeyleri— ortaya döken kitapları keyifle okuyorum. Kahramanların birbirlerinden sakladıkları gerçekleri, birbirlerine sundukları sosyal yüzlerin gerisindeki aşkları, ihtirasları ve fantazileri bilmek bana tuhaf bir üstünlük hissi veriyor. İspanya tarihini ve Franco dönemini çok iyi bilmediğim için roman benim için maalesef aile içi entrikaları anlatan bir noktanın ötesine geçemedi.
Ev bazen insanı yutar. Aynı şeyi bazen devlet de yapar. Gitmeye karar vermek, gidebilmek bazen büyük bir başarıdır, bazense bir zorunluluk. Natàlia yıllar sonra geri dönüyor ve bulduğu şey, her şey değişirken aslında hiçbir şeyin değişmemiş olması. Bunun nasıl mümkün olduğunu bilmiyor ama gerçek tam da bu.
Kitapta hayatın içinden birçok alt başlık var: felçli bir anneyle kurulan ilişkinin dönüştürdüğü hayatlar, zenginleşmeyi takıntı hâline getirmiş bir babanın çocuklarına yaklaşımı, geç evlenen bir yardımcının düğününe yönelen bakışlar, kadınların gündelik hayatta kurdukları bağlar ve yeni nesli temsil eden gençlerin uyuşturucuyla imtihanı…
Dili akıcı, karakterleri canlı ve insan ilişkilerine dair gözlemleri güçlü. Franco dönemi ve Katalan toplumuna dair arka planı daha iyi bilseydim romandan muhtemelen daha fazlasını alırdım; buna rağmen Montserrat Roig’den başka kitaplar okumak isterim.
İnce ince insanın içine işleyen bir roman.Dönüş hikayesi ile başlıyor.Hem Natalia'nın yıllar sonra ülkesine dönüşü ile onun ve ailesinin dört nesil hikâyesini okuyoruz hem de ülkenin gündemine, geçmişine hakim oluyoruz.Franco döneminin yarattığı tahribat ustuca sezdiriliyor.Kronolojik sıra gütmeden de Miralpeix ailesinin kuşaklar boyu süren hikayesi İspanya'nın hikayesi ile bir bütün oluşturuyor.Ve birçok yaşanmışlığı kadınlar üzerinden veriyor yazar Bunu da çok güzel yapıyor.Ataerkil aile hayatı, kadının üzerineki koca ve baba baskısı,evlilik içindeki hiyerarşi zaman zaman beynimi zonklatacsk kadar güçlü verilmiş.Çılgına döndüğünüm çok satır oldu.
Franco sonrası geçiş dönemi, değişen dönüşen normalleşmeye çalışan toplum, Miralpeix ailesinin yaşadığı kırık dökük,tam olamamış hayatlar eşliğinde dolu dolu anlatılmış,çok severek okudum.
On iki yıl sonra başka bir ülkeden memleketinize döndüğünüzde muhtemelen çoğu şeyin değiştiğini görürsünüz. Natalia da bu değişimin ortasında buluyor kendini. Ama sadece memleketi değil; ailesi de başka geliyor ona. Bir yanda eksilmiş bir yanda dönüşmüş karakterler buluyor karşısında.
Ve biz sadece Natalia’yı değil onun kuşak hikayesini de dinliyoruz.
.
‘Ana karakteri yan karakterlerin hikayeleriyle anlamanın güzelliği’ vardı Kiraz Mevsimi’nde. Katalan edebiyatının önemli isimlerinden Montserrat Roig, Franco döneminin öncesi ve sonrasına da değiniyor bu kitapta. Her karakteri dinliyor, geçmişleriyle bugünleri arasındaki geçişleri görüyorsunuz. (Özellikle Patricia ve Joan’ın yaşamları çok dokundu bana)
Barselona Üçlemesi’nin diğer kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum.
.
Katalanca aslından çeviride Emrah İmre yer alırken; kapak tasarımı Hamdi Akçay’a ait.
Terra Alta // Javier Cercas
İspanya İç Savaşı’nın izlerini ve Franco diktatörlüğünün gölgesini taşıyan, ülkenin gözlerden ırak ve huzurlu bölgesi Terra Alta, sarsıcı bir olayla uyanır.
Bölgenin en varlıklı çifti olan Adell’lerin çiftliklerinde vahşice işkence edilerek öldürülmesi, insanların alışık olmadığı bir şiddet dalgasını beraberinde getirir.
Bu karanlık cinayeti aydınlatma görevi, Barselona’daki terör saldırılarını önlemedeki başarısının ardından dört yıl önce bu bölgeye yerleşen genç polis memuru Melchor Marin’e verilir.
Dışarıdan bakıldığında eşi ve kızı Cosette (Victor Hugo’nun Sefiller'indeki karaktere bir gönderme olarak) ile mutlu ve huzurlu bir yaşam süren Marin, aynı zamanda tutkulu bir okurdur. Ancak cinayeti çözmeye başladıkça, kendi derinliklerine gömdüğü geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır.
Babasıyla hiç tanışmamış olan Marin’in hareketli gençliği, kaçınılmaz bir tutukluluk süreciyle kesintiye uğramıştır. Tam da o zorunlu yalnızlık döneminde bir "amansız okur"a dönüşen Marin için bu soruşturma, sadece bir dava değil, kendi bastırdığı karanlık geçmişiyle bir hesaplaşma fırsatıdır.
Terra Alta, dingin bir hayatın ardına gizlenmiş bir adamın hikâyesidir. Javier Cercas; iyilik ve kötülük dengesi, adalet arayışı ve geçmişin asla tam olarak silinemeyeceği gerçeği üzerine kurulu bu eserinde, okuru amansız bir ahlaki sınava davet ediyor.
İki cisim çarpıştığında her zaman onun çemberindeki cisimler de etkilenir.
Terra Alta’da olduğu gibi.
Melchor’un yaşadıkları beni etkiledi.
Reklam
Reklam