Tüm bu kargaşa ve merkezi otoritenin çöküşü sırasında, Halid b. Velid komutasındaki İslam ordusu, adeta direnç gösterilemeyen bir sel gibi ilerliyordu. 634’te Şam, 638’de Kudüs ve Filistin, 642’de ise Mısır düştü. Ancak asıl kırılma noktası 636 yılında Yermük’te yaşandı. Roma, elindeki her türlü etnik kökenden (Ermeni, Arap, Süryani) topladığı 60-80 bin kişilik yorgun, maaşı ödenmemiş ve ruhunu kaybetmiş karma ordusuyla; güçlü bir dini-kabilevi asabiyeye sahip, taze, genç ve yüksek motivasyonlu İslam ordusunun karşısına çıktı. Yermük, sadece bir askeri yenilgi değil, antik dünyanın o koca imparatorluğunun tek darbede devrildiği bir sistem çöküşüydü. Rivayet odur ki Herakleios, Suriye’yi ardında bırakıp geri çekilirken, kadim topraklara dönüp şöyle dedi: "Elveda Suriye, artık bir daha asla görüşmeyeceğimiz bir veda... Düşmanın elleri için ne güzel bir toprak olacaksın, esen kal Suriye!"
Yermük ile beraber Roma’nın beli kırılmıştı. Elinde artık bu yeni fatihlere karşı duracak bir garnizonu bile kalmamıştı. Müslüman fatihler ise pragmatik bir strateji izlediler. Yerel halkı katliamdan geçirmek yerine, onları Roma’nın ağır vergi yükünden ve dini mezhep baskısından kurtaran bir kurtarıcı figürüne büründüler. Kiliselere ve mezheplere dokunmadılar, daha adil bir vergilendirme sundular. Sistemin işleyişine hiç ellemediler, sadece vergilerini alıp çıktılar. Halife Abdulmelik dönemine kadar da resmi yazışmalar Arapça değil, Greekçe ve Farsça yapıldı. Halk bu yeni düzeni bir işgal olarak değil, Konstantinopolis’in baskıcı otoritesine karşı bir alternatif olarak gördüler. Yeni İslam devleti de gayirmüslimlerin sırtında zenginleşti. Ancak bu pragmatizm, ilerleyen dönemlerde Emevi elitlerinin Arap-Mevali sınıflaşmasıyla lekelendi. Müslüman olan ancak Arap olmayan yerel halktan
Eğer Ermeniler 1915 trajedisinden sonra bu coğrafyanın fiziki ve siyasi sınırları içinde sıkışıp kalsalardı, bugün ne dünyada seslerini duyurabilecekleri bir kamuoyu desteğine ne de o muazzam maddi güce ulaşabilirlerdi. Yaşadıkları büyük yıkım, paradoksal bir şekilde onları Batı’nın merkezlerine (ABD, Fransa, Lübnan) fırlattı ve orada küresel kapitalizmin, medyanın ve siyasetin kurallarını öğrenerek hayatta kaldılar.
Ermeniler sadece göç etmediler; kararların alındığı güç merkezlerine yerleştiler. Bugün Kaliforniya (Glendale/Fresno), Boston ve Paris, Ermeni lobiciliğinin kalbidir. Ortadoğu'nun baskıcı rejimlerinde mülk edinme ve siyaset yapma şansınız yokken, ABD ve Fransa’da hukukun koruması altında devasa holdingler, medya organları ve vakıflar kurdular. ANCA (Amerikan Ermeni Ulusal Komitesi) gibi yapılar aracılığıyla, Amerikan seçimlerinde senatörleri ve başkan adaylarını doğrudan finanse edecek bir "seçmen ve sermaye gücü" haline geldiler.
Ermeniler Batı’ya gittiklerinde sıfırdan bir örgütsel yapı kurmak zorunda kalmadılar. Ermeni Apostolik Kilisesi, gittikleri her ülkede anında bir "konsolosluk" gibi çalışmaya başladı. Kilise sadece dini bir mekan değil; okulların, gazetelerin, ticaret ağlarının ve siyasi partilerin (Taşnak/Hınçak) etrafında toplandığı kurumsal bir çimento oldu.
Ortadoğu’da kalsalardı tarım, zanaat veya yerel ticaretle sınırlı kalacak bir nüfus; Batı'da akademisyenler, hukukçular, küresel iş insanları (Kirk Kerkorian gibi milyarderler), sanatçılar (Charles Aznavour, Cher) ve medya patronları yetiştirdi. Seslerini duyuran şey sadece "mağduriyetleri" değildi; o mağduriyeti Batı'nın elit diline tercüme edecek entelektüel ve finansal kapasiteydi.
Batı'da liderleri ve partileri finanse etmek tek başına yeterli değildir; o liderlerin temsil ettiği
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hayat hiçbir şeydir, itina ile yaşayınız...Hayata Dair
Albert Camus, yolculuğunu trenle yapmayı düşünüyordu. son anda vazgeçti. Yayımcısı ve yakın dostu michel gallimard'ın kullandığı facel vega marka otomobile bindi.
4 ocak 1960'ta, Fransa'da villeblevin yakınlarında kaza yaptılar. Camus olay yerinde 46 yaşında hayatını kaybetti. Gallimard birkaç gün sonra öldü.
Camus hayattayken, kendisine en absürd ölüm biçiminin ne olduğu sorulduğunda, araba kazasında ölmeyi örnek vermişti. Ne kadar acı tesadüfler.
"Biliyorum ki seni sevmek fransa'ya ihanettir. Ama seni sevmemek kalbime ihanet olacak."
Demir Maskeli Adam
