Ferdi Korkut

“Sen yoktun.. Terkedilmiş bir İstanbul vardı. Yaslanmış gökyüzünün umarsızlığına, Eylül rüzgârlarıyla sararan, Bayram kartpostallarına benzeyen. Sen yoktun.. Bir çocuk ağlardı istasyonlarda, Gece yarıları uykumu bölerdi hıçkırıkları, Trenler geçerdi gözbebeklerimden, Kirlenirdi bembeyaz umutlarım. Sen yoktun.. Tüm dünyayı değiştirebilirdim, Oysa aynalarda eskiyor yüzüm. Ne yana baksam karşımda bir anı, Meğer İstanbul ne çok benziyormuş sana…”
Reklam
“Hayat döve döve öğreten bir muallim değil midir zaten?”
Sayfa 261·Kitabı okudu
“Önce biraz ağladılar,ama alıştılar şimdi.Aşağılık insanoğlu her şeye alışır!..”
“Sizi kimlere benzetiyorum biliyor musunuz? Etleri dilim dilim doğranırken,cellatlarına gülümseyerek bakan insanlara!.. Yeter ki,inanacakları bir şey,bir Tanrı bulmuş olsunlar,gıkları çıkmaz böylelerinin…”
“Türk’e uyku uyutmayanların,Türk’ün payitahtında huzurla uyumaya hakkı yoktur!”
Sayfa 128·Kitabı okudu