Ait olduğumu hissettiğim ve kendimi etrafımdaki dünyayla bütün olarak algılandığım bir yerde yaşam sürdürdüğüm için beni suçlayabilir misin? Bana eşlik edecek zeki varlıklardan yoksun olduğum doğru. Ama benim için gerçekten anlamlı olan şeyleri paylaşabildiğim o kadar az insan tanıdım ki, kendi içime çekilmem gerektiğini öğrendim.
Ve ben şimdi buradaydım işte, kapalı bir çember içindeydim. Aynı yerde dönüp durmaya devam ediyordum. Hiçbir yere varamayacağımı biliyor ve buna engel olamıyordum.
Evet. Bugünlerde durum farklı. Bazen bugüne dek hep yanlış şeyler yapagelmişim gibi bir hisse kapılıyor, çok korkuyorum. Hani gece yarısı rüya görürken aniden uyanıp, bir süre neyin gerçek neyin rüya olduğunu anlayamadığın zamanlardaki gibi. İşte öyle bir his.