Bir insan kendini sınırladığı ölçüde sonsuzluğa da yaklaşmış demektir.
Kendi alanında ünlü bir haiku şairi hem kendsine ilham gelmesi hem de şiirlerde geçen ünlü tapınakları, manzaraları, ağaçları görmek için uzun bir yolculuğa çıkıyor. Yazar manzaralarla ilgili hiçbir betimleme yapmamış. Sadece şurda tapınak vardı tapınağa gittim güzeldi şeklinde yazmış. Kitabı alıpta okumaya hiç gerek yok çünkü daha çok kayıt defteri gibi bir kitap. Kitabın içinde gezerken yazdığı şiirlerde var ama hepsi 3 4 kelimeden oluşan şiirler.
Çatının kenarında
Kimsenin göremediği
Kestane çiçeği
Hepsi böyle anlamsız şiirler. Belki japoncada güzel bir hat sanatı tarzı bir şeydir ama bizim dilimizde pek bi manası yok. Her ne kadar gittiği yerleri anlatmayı başaramasada yazarı aşırı kıskandım, keşke o tarihte o yerleri zarar görmemiş haliyle görebilme fırsatım olsaydı. Keşke şuanki halleriyle de görme fırsatım olsaydı. Hatta Türkiye’de de böyle derinlemesine uzun bir gezi yapmayı çok isterdim.
“Uzunca bir süredir kendimi yollara vurmanın karşı konulmaz arzusuyla yanıp kavruluyordum.”
