Bir kitap (bana göre) başı ve sonu olan bir şey.
Kitap bir alan;okur içine girmeli, dolanmalı, belki kendini kaybetmeli, ama belli bir noktada bir çıkış hatta birçok çıkış bulmalı.
..Derinlerde nasıl biri olduğunu biliyordu ve bu kişi zeki, nazik, hatta eğlenceliydi ama nasıl oluyorsa kişiliği beyni ve ağzı arasında bir yerlerde kayboluyordu hep.
Dışarıdan bakıldığında Adalaide kusursuz bir bütünlük içindeydi –uzuvları yerli yerindeydi, hiçbir eksiği yoktu– ama içten içe, ruhen dağılmış haldeydi.