Fremdartig
@fremdartig
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yorumumu kitabı okumak isteyen kişileri etkileme amacıyla değil, ne düşündüğümü unutmama amacıyla yazıyorum. Kitabın asıl adında ek olarak “çekiçle nasıl felsefe yapılır” ibaresi yer alıyor, gerçekten isminin hakkını veriyor. Hristiyanlık ve Platon öğretilerine dair eleştirisinde yer yer hak verdiğim noktalar vardı, mesela din ve ahlak anlayışlarını birbirinden ayırıp insanın sezgisel bir ahlak anlayışı olması fikrinin aslında dini öğretilerin ne kadar içimize işledğini gösterdiğini savunuyor. Antik Yunan öğretileri Hristiyan felsefesinin temeli olduğu için ikisini birlikte yıkma girişimi hoşuma gitti. Fakat yine de bunların yerine koyduğu yaklaşımlara kendimi yakın bulmadım.
Bu kitap aslında aforizmalarıyla ünlü, ben diğer yorumlarda olmayan birini buraya eklemek istiyorum: “Kadının derin olduğu kabul edilir - neden? Çünkü asla inilemez onun temeline. Kadın, sığ bile değildir henüz.” Bu kadar cinsiyetçiliği ve elitistliği ön planda olan eserler okuyunca kendimi sürekli bir içsel tepki halinde buluyorum. Sanırım işin sırrı bu tepkilere rağmen sapla samanı ayırabilmekte. Yine de bütüncül olarak baktığımda öne sürdüğü dünya görüşü hiç arkasında durabileceğim bir görüş gibi hissettirmiyor.
Putların AlacakaranlığıFriedrich Nietzsche · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20218,3bin okunma
(…) bir psikolog şu soruyu sorar: tüm sanat ne yapıyor? övmüyor mu? yüceltmiyor mu? seçmiyor mu? tercih etmiyor mu? Tüm bunlarla belirli değer biçmeleri güçlendiriyor ya da zayıflatıyor... Bu yalnızca bir yan ürün mü? Bir rastlantı mı? Sanatçının içgüdüsünün bunda asla payı yok mu? Ya da: Sanatçının sanatçı olabilmesinin koşulu değil mi bu?.. sanatçının en temel içgüdüsü sanata mı dayanıyor, yoksa daha çok sanatın anlamına, yaşama mı? yaşamın arzulanır oluşuna mı? — Sanat yaşamak için en büyük uyarandır: nasıl olur da amaçsız, hedefsiz, l'art pour l'art olarak anlaşılabilir? — Bir soru kalıyor geriye: sanat yaşamın birçok çirkin, sert, kuşku götürür yanını da görünür kılıyor — böylelikle yaşamdan soğutmuş görünmüyor mu?
Film izliyormuş gibi hissettiren bir kitaptı, sanırım tek sorunum benim bu tür filmleri de sevmiyor oluşum. Çok fazla eril şiddetin olduğu, kadın karakterlerin nerdeyse hiç olmadığı, olanların da çok sığ bir anlatıya kapatıldığı bir eserdi. Buna rağmen hiç aşina olmadığım hayatların anlatılması, alkolizm ve sınıf farklarının da ele alınması zevkli unsurlardı. Kitap Hemingway’in farklı zamanlarda yazdığı hikayelerin birleştirilmiş ve uzatılmış haliymiş, keşke bir baştan sona ele alıp üsluptaki tutarsızlıkları da düzeltseymiş dedirtti. Kitabı bitirdikten sonra Florida Key West’i araştırdım, çok değişik bir yermiş - sanırım bu kitabı okumasaydım önüme çıkmazdı. Kitabın film adaptasyonları arasında Humphrey Bogart’ın oynadığı bir adaptasyon varmış, ama hem oyuncunun karakterin fenotipiyle (sarışın, iri, ‘Moğol’ hatları olan tek kollu bir adam) alakası olmadığı için, hem de senaryodan Küba devrimi, sınıf eşitsizliği referanslarını çıkarıp vurdulu kırdılı bir aşk hikayesine çevirdiklerini okuduğum için çok merak etmiyorum.
Sonuç olarak kolay okunan, aksiyonlu ve akıcı bir kitap, ama benim zevkime pek hitap etmedi.
