“Kimi zaman hızlı, kimi zaman yavaş bir şeyler akıyor içimde; dokunmuyorum, bırakıyorum gitsin. Sözcüklere bağlanamadığım için düşüncelerim çoğu zaman karmakarışık. Belirsiz ve hoş şekiller halinde ortaya çıkıyor, sonra kayboluyorlar, hemen unutuyorum onları.”
“Ne dersiniz: İnsana hayat bahşeden o önemli organ hangisidir? Kafa,yüz,göğüs,el,kulak,kısacası vücudun hangi sözüm ona değerli parçasıdır bir Tanrı’ya ya da bir insana hayat veren? Bence hiçbiri.Nesli devam ettiren insandaki budalaca bir şey olsa gerek,ne bileyim acayip ve gülünecek bir şey.”
“Diyelim ki,derin bir acım var; karşımdakinin acımın ölçüsünü tam olarak öğrenmesi olanaksızdır.Çünkü o hiç bir zaman benliğime giremez,sadece bir başkası olarak kalır.”