“Tüm bedenimi mutsuzluk sardı.Burnumun büyüklüğünü de,dudaklarımın biçimini de beğenmedim.Babamın öldüğünü sanmıştım;gene de işte şu büyük,çirkin yuvarlak burunda yaşıyordu.Annem de ölmüştü,fakat bu ince dudaklı ağızda sürdürüyordu yaşamayı.Bense,yeni elbiselerim ve ayakkabılarımla hep aynı Firdevs’tim.”
“Parmaklıklı pencerenin ötesinde gökyüzü yıldız doluydu,henüz hilal biçiminde olan ay da dağların gerisinden yükselmekteydi.Şairler dolunayı severler,hakkında binlerce şiir yazılmıştır,oysa Veronika en çok yeniayı severdi,çünkü daha gelişecek,büyüyecek,kendi yüzeyini tümüyle ışığa boğacak zaman olurdu, kaçınılmaz yok oluştan önce.”