fatma nur

İnsan her şeye alışıyor kendi kabul edince, anladım.
Sayfa 65
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hiç olmasaydım keşke. Hiçbir korkuyu tatmamış olsaydı bilincim ve bedenim. Korunmaya ve savunmaya gerek duymasaydım. Korkuyu bilmeyen canımın istediği gibi davranıp korkuyu bilmeyen canımın istediği gibi konuşsaydım. Gerçekten nefes alabilseydim her an. Gerçekten yaşayabilseydim. Ben olsaydım sadece, en doğal halimle Gerçekte yaşayabilseydim keşke. Öyle uyansaydım her sabah;öyle tat alsaydım,öyle dokunsaydım, öyle koklasaydım tüm kokuları, öyle duysaydım sesleri… Öylece,kendime özgülüğümle ve özgünlüğümle olsaydım bu dünyada, bu rüyada. Kendine özgü,özgün ve özgür. Var olsaydım. Olabilir miyim? Keşke…
Alıntı
göğüskafesi nasıl böyle alabildiğine genişleyip daralabilir bilinmez,insan senden nasıl uzak kalabilir bilinmez.
Sayfa 94
benimsin,seni bir daha göremeyecek olsam bile.
Sayfa 68
Çok geç alıştım ben yaşamaya.
Sayfa 53