Fulya
@fullia_
İnce düşünen incinir
Bu hep böyledir…
Şu anda okuduğu kitaplar
Sanırım ilk defa bir kitap hakkında inceleme yazacağım. Beni buna sürükleyen şey kitabı okurken sinir krizi geçirmiş olmam. Orhan Kemal’in bu romanında, bir kadının kültürel kalıplar, toplumsal baskı ve kaderin yükü altında verdiği yaşam mücadelesi anlatılıyor. Orhan Kemal’in kalemi, her zamanki gibi akıcı ve sade. Okuru olayların içine kolayca çekiyor. Ancak bu sadelik,
yazarın en güçlü yanı kitabın ise zayıf noktası olabiliyor. Bu da yazarın duyguları okuyucuya tamamen geçirememiş olmasından kaynaklı. 
Yazarın dili sayesinde kitaptaki olaylar doğal bir akışla ilerliyor. Fakat karakterlerin iç çatışmaları söz konusu olduğunda aynı derinliği bulmak zor. Özellikle Nazan karakteri… Onun dünyasını daha iyi tanımak isterdim. Bir okur olarak Nazan’ın neden bu kadar savrulduğunu, hangi duygularla hareket ettiğini tam anlamıyla hissedemedim. Yazar, karakterlerin duygularına daha basit bir gözle bakmış diyebilirim. Bu da romanın duygusal yoğunluğunu pek de önemsememiş hissi veriyor. Oysa hayat, Orhan Kemal’in anlattığı kadar sade değil…Birisi iyi biri ama neden iyi? Birisi kötü biri ama onu kötü yapan ne?
Bir insanı belirleyen şey kader mi yoksa toplum mu? Yazar bunu anlatımından çok olay örgüsüyle ifade etmek istemiş. Ama Orhan Kemal’in dili bu ve buna alışmak gerek sanırım…
Konusuna gelecek olursak küçükken Samanyolu dizilerinde kötü kaynana ve gelin filmleri olurdu bu kitabı tam olarak onlara benzetebilirim. Kurgusu, kitabın sonu tam olarak bir klasik Türk filmini andırıyor.
Ana kahraman Mazhar, kendini eğitmiş yaşadığı semtte nam salmış ünlü bir avukat. Onun cadaloz annesi Hacer ve kendini ifade etmekte güçlük çeken toplumun kadına biçtiği rollerden dolayı tabiri caizse pısırık karısı Nazan. ( İnsanoğlu bazen hayata karşı sınandığı bir sınavda şu an eleştirdiği Nazan
Hayat gerçekten akıp giden bir su…
Bizler de o suyun içinde, suyun istediği tarafa gitmeye mecbur oldun parçaları!
