Fulya
@fulyaozd
“Öldüm ama iyiyim”
Ferrante ile yıllar önce Napoli serisi ile tanışmıştım. Serinin çıkış noktası bu kitapmış. Bağlantısı ne tam olarak hatırlamıyorum. Bebek Elena, Lenu oluyor sanırım.
Yazar sahilde gördüğü bir kadının anneliğini izlerken kendi anneliğini sorguluyor. Leda anneliğini sorgularken ben de sıklıkla kendimi sorguladım. Dünyanın neresinde olursanız olun anne olmanın, kadın olmanın sorumlulukları aynı. Leda kutsal annelik tabusunun çok uzağında kalarak çareyi kaçmakta buluyor ve iç hesaplaşması başlıyor. “Kendi varlığımı, değerimi, niteliklerimin özgünlüğünü en yoğun şekilde hissetmek istiyordum” cümlesi çok etkileyiciydi. Kitabın tamamı bu iç hesaplaşmadan oluşuyor. Bu yönüyle Annie Ernaux’ya çok benziyor.
Uygulamada 7.7 puan aldığı için alıp okumaya çekinmiştim ama kesinlikle 10/10 bir kitap.
Reklam
Yorumumu Samime Sanay’dan Söyleme Bilmesinler’i dinlerken yazıyorum Kitabın başında ön yargılı olarak “Şermin Yaşar roman denemesi yapmış ama hikâyeci kimliğinden sıyrılamamış” demiştim, yanılmışım. Gerçekten karakterlerin ince ince işlendiği güzel bir kitap olmuş. Olayları herkesin penceresinden ayrı ayrı okuyoruz. Bazı yerlerde güldürse de çoğu zaman ağlattı. Duygudan duyguya sürükledi kısacası. Tam dedim sıra Çiğdem’e geldi nasıl da ağlarım şimdi. Yaptı mı güzel bir de ters köşe!
Not: Yazar kitabı haklı olarak Ethem’e ithaf etmiş. Ben de yorumunu Nurten’e ithaf edeyim :)
Ey Cebelavi! Kudretli Cebelavi Nerdesin?
Kitapta sokağa da adını veren Cebelavi ve torunlarının hikayesi anlatılıyor. Peygamberlerin hayatı alegorik olarak yer almış. Arif karakterinin kimi temsil ettiğini çözemedim. Belki de günümüzü, bizi anlatıyordur. Genel olarak insanlığın ne kadar kötükle savaşsa da hafızasına yenik düştüğünü yeniden kötülüğe esir olduğunu eleştiriyor. Böyle bir kitap yazmak cesaret ister. Tabi Necib Mahfuz'a da bu cesaret pahalıya patlamış. Kitaptan alınacak çok ders var.
Yazar, fikirlerini yansıtmak için değil de yaşayamadıklarına öfkesine kusmak için bu eseri kaleme almış gibi. Kapısından bile geçmediği üniversite hayatını yalan yanlış bilgilerle anlatmış. Kitap boyunca en az 100 kez kullandığı mini etek kavramı artık insanı bıktırıyor. İnsanların dönüşümleri psikolojik alt yapısı hazırlanmadan pat diye gerçekleşiyor. Mesela kızına kapıyı açan bir baba anında iman dolu oluyor. Yolda yürüyen biri, kahve içen bir kadın, okuldan eve giden bir öğrenci beş dakikada göz yaşları içinde hiçbir psikolojik temeli olmadan günlük hayatın akışına aykırı bir biçimde Müslüman oluyor. Yazar kendi yarattığı karakterlerine karşı asla objektif değil. Değerlendirmeyi okura bırakmak yerine tüm nefretini yansıtıyor. Geçmişte birçok genç kızı etkisinde bırakan kitap, günümüzde iman sahibi olmak isteyen genç kızlarımızı dinden ziyadesiyle soğutacaktır. Çünkü herkesi kucaklayan İslam anlayışına çok uzak kalmış kitap. En ufak bir edebî değeri olmayan bu kitabı yarışma kitabı olmasaydı daha birinci sayfadan bırakırdım. Hangi görüşte olursanız olun zaman kaybı.
Son zamanlarda okuduğum en sarsıcı kitap. Dünyanın neresinde olursanız olun kadın olmanın zorlukları bu kadar güzel anlatılabilirdi. Kızı için Hindistan'da mücadele veren Smita'nın öyküsü çok etkileyiciydi. Anlatılan üç kadının hayatı birleşecek mi ayrı hikayeler mi derken sonunu şaşırtıcı bir biçimde bağlıyor. 10/10
Reklam