Bu gönderimi görüp bana yazan, yorum yapan herkese teşekkür ederim. Sanırım ya ben karmamı yaşadım ya da başkalarının karmalarına tosladım. Bilmiyorum.
Her şey çok üst üste geldi. İnsan, bazen sadece ve sadece yanında birilerini arıyor. Küçüklükten beri süregelen bu arayışımız hiç bitmedi. Hep derdim acaba şimdi hastanelik olsam beni sevip, ilgilenirler miydi? Hayatım boyunca elimden gelen ne varsa yapmaya çalıştım. Hayatımı silip attım başkaları için. Başkaları dediklerim hep ailemden kişilerdi. Çok bir şey istemedim. Bazen çabasız da olsam ben, koşup gelseydiniz ya. Ne oldu deseydiniz.
Ağlıyorum olmuyor, susuyorum olmuyor, kızıyorum olmuyor. Beni bu kadar yok saymanız kalbime çok dokunuyor. Sanırım belki de ben gerçekten yok olmalıyım hayatınızdan. Hem siz hem de ben rahatlarız.