Fzgl
@fzgl
Yazılanlar, çizilenler hep bana.
Bu hayatın bi matematiği var mı?1000Kitap
Beyhan hocam (hocam diyorum kendisini öyle yakın görüyorum kendime) yine hayal satmadığı, "psikoloji" üzerine oyunlar oynamadığı oldukça samimi bir kitap daha yazmış bizlere.
Bu kitabı fiziki olarak olmasa ondan imzalı almak bile benim için çok özel olacak.
Şimdi gelelim asıl kitabın kendisine.
Açıkçası ilk başta kitabı okumaya başlarken içten içe okuduğum her bölümden oldukça etkilenmeye başlamıştım. Hem olumlu hem de olumsuz anlamda. İçimde anlamlandıramadığım meselelere biraz olsun anlam vermeye başlarken bir yanda da kendimi sürekli geçmişte ve tetiklendiğim ne varsa düşünürken bulmuştum kendimi. Bu tarz kitapların en büyük etkisi bu bence. Kaldı ki Beyhan Hocamdan hangi kitabını okusam böyle olur. Bu tarz derin etkileri olan kitapları eğer sizi yoracak olursa ara vererek okumakta bence büyük fayda var. Çünkü ben öyle yaptım. Bir de sanırım bu kitabı çok sakin zamanlara denk getirerek okumak çok daha olumlu bi deneyim yaşamanıza yardımcı olabilir.
Beyhan hocamın gerek kendi hayatından gerekse danışanlarının hayatlarından örnekler serpiştirmesi kitabı daha gerçekçi bi yere ulaştırdı kendi gözümde. Özellikle bir psikolog olarak, kendi zorlandığı durumları bizimle paylaşmış olması bencilce bile olsa kendimi daha "normal" hissettirdi.
Klasiktir. Beyhan Hocam genel olarak sanki okurla konuşur gibi yazar yazılarını. Ve bu kitapta da öyleydi. Bu durum kitap okumaktan çok bi terapiye katılmış gibi hissettiriyor.
Kitabın konularını buraya yazmaktan çok bende ne etki bıraktığını yazmak bu kitabı okumayı düşünen biri için daha mantıklı geliyor bana.
Belki de hepimiz aynı şeyleri yaşamadık ama benzer şeyleri farklı birçok insanla yaşamış olabilir. Hepimizin farklı hikayesinin farklı farklı olumlu ya da olumsuz sonuçları var. Önemli olansa gerçekten mücadele etmeye
Zarifoğlu ile sohbet etmek ister miydiniz?
Yaşamak, Zarifoğlu'nun günlüğünden alınmış yazılarla sizi alıp o yıllara, yaşanmışlıklara götürecek.
Zarifoğulu'nun kendi içinde yaşadıkları, düşündükleri ve hissettiklerini tüm yaşanmışlığıyla okuyorsunuz.
Değişen ve gelişen düşüncelerini gördükçe ondaki o evrimi hissediyorsunuz.
Kitabı okurken yanınıza bir çay alsanız Zarifoğlu ile sohbet etmiş kadar oluyorsunuz.
Ancak şunu demem gerekir ki yazı dili bir günlüğe göre ağırdı. İmgeler oldukça fazlayıdı ve tabii ki bir günlük okuyoruz bazen yaşananları ve anlatılan olayları, betimlemeleri anlamakta zorluk çektim çünkü orada değilim.
Her şeyiyle kendimi iyileştirmeme ve dönmeme yardımcı olan bu kitabın da yeri bende ayrı olacak. Ankara 1978 başlıklı yazısı da en sevdiğim yerlerden biri oldu
Okuyun ve okutturun efenim. Keyifli okumalar şimdiden.
"Hep şunu öğütleriz: İçinize dönün."
Syf:152
Selim Işık anısına1000k
Tutunamamışlara...
Tutunamayanlar'okumaya karar verdiğimde gerçekten hayatta tutunmaktan yorulmuş bir hâldeydim. Bu hâl Selim'in yoldaşlığıyla pekişti.... Selim, tüm hayatta olan inancını yitirmişti, bu inancı yitirmek dünyadan silikleşmek demekti. Herkesin bakar kör olması gibiydi. Her yönüyle çevresine yük olan ve öyle hisseden herkesin yoldaşıydı Selim.
Selim herkesin korktuğunu yaparak ardında kendini anlattığı bir sürü yazı bırakarak gitmişti. Ona hep bu yaşantısına son vermesini fısıldayan sesi dinleyip gitmişti. Çünkü ancak belki böyle duyulurdu sesi... Selim kendini duyuramamaktan çok yorulmuş herkesi anlatıyordu.
Selim bir hayal ürünü değildi. Çünkü bir sürü Selim vardı. Selim kadar silinmiş, sesi kesilmiş, karanlığa mahkum edilmiş, susmuş, sevmekten bıkmış bir sürü insan...
Selim herkesin yerine anlamış, anlatmış, yazmıştı.
Belki de birçok insanı büyük bir yükten kurtarmıştı. Kimsenin anlatamadığını birkaç cümleye sığdırmıştı....
Ben kitabı okurken Selim oldum. Onu anladım. Onunla üzüldüm. İçimdeki Selim ile tanıştım. Tutunamayanlar'ı ne zaman okusam Selimle dertleştim. Selim'in yitip gittiğini kitabın sonunda ağlayarak kabullendim...
Yokluğunun fark edilmemesi, kalbin bin parçayeken oradan oraya koşuşturmak, anlamayana anlatmaya çalışmak, susup ve yitip gitmek.. Bunlar Tutunamayanlar'ın bildiği şeylerdi. Kimsenin adını dahi kondurmak ve yüzleşmek istemediği şeyler. Oğuz Atay öyle bir yüzleşme gerçekleştiriyor ki okuyanla... İnsan içine bir ayna yansıtlmış gibi hissediyor...
Bu kitabın her yönüyle zamanı olduğuna inanıyorum. Eğer bir gün tutunamayan olursanız ancak o zaman okuyabileceğiniz bir dünya bu kitap. Umarım hiçbir zaman tutunamayanlardan olmasınız.
Selim Işık ile kalın.
("Selim’in ölümü bana hepsinden acı geliyor. Bir de, bütünüyle unutulmak
Kitap oldukça samimi bir üslupla yazılmış.
Eğer sende bir yerlerden başlamak istiyor fakat ne yapacağını bilemiyorsan-dini,sosyal hayatında- bu kitap sana oldukça yardımcı olacak.
Müslüman bir genç kız nasıl olmalı? Neleri ne ölçüde yapmalı? Hepsinin cevabı bu kitapta. Umarım sende güzelce faydalanırsın:)
Seni sıradanlıktan, bu prangalı dünyadan, dar düşüncelerden alıp; oldukça özgür ve bir o kadar da sıradışı bir dünyaya ışınlayacak. Çünkü bu dünya senin düşüncelerin ve isteklerinle dolu bir dünya olacak.
Hata yapmayı da bileceksin, hatalarından dönmeyi de.
"Ne öğrenirsen öğren ne yaparsan yap mükemmel olamayacağını, herkesten öğrenebileceğin bir birikim olduğunu unutmamalısın."
Sayın hanımefendiler kitabı okuyun ama aramızda kalsın;)
Minik Barış.. (SPOİLİ İNCELEME)1000k
Kirli bir yer, temiz bir yüreğe kilit vurmuş.
Barış, annesi ile birlikte cezaevinde kalmak zorunda olan küçük bir çocuk.
Hiç güneşin doğuşunu, batışını görmemiş, pasta dahi yiyememiş çok bilmiş bir Barış... Kuşları bilmez, ağaçların hiç çiçek açtığını görmemiş. Annrciğinin yanına mahkum olmuş bir çocuk.
Sürekli soran, merak eden Barış, İnci adında kendinden büyük arkadaşına mektuplar yazıyor. Orada yaşadıklarını kendi çapında başka mahkum ablalarına yazdırıyor.
İçeriği oldukça dramatik olsa bile kitap çerez gibi. Dram tadında bırakılmış. Boğmuyor. Okunur hatta kitap okuma alışkanlığı kazanmak isteyen bir bakabilir, okunur yani :)